Uzasadnienie
Postanowieniem z 23 grudnia 2014 r. przyznano Skarżącym S. K. i K. K. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata, którym wyznaczona została E.S.. W piśmie z 7 maja 2015 r. wniosła ona o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Oświadczyła jednocześnie, że koszty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W rozprawie wyznaczonej na dzień 23 października 2015 r. uczestniczył radca prawny M.S., któremu pełnomocnik ustanowiony z urzędu udzielił pełnomocnictwa substytucyjnego. Wyrokiem z 23 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżących.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461; dalej: "rozporządzenie"). W myśl § 20 tego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do reprezentacji Skarżących przed Sądem I instancji, przy czym reprezentacja ta obejmowała zapoznanie się z aktami sprawy, złożenie pisma z 7 maja 2015 r. oraz udział w rozprawie. W tej sytuacji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 240 zł, o czym stanowi § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie nie jest bowiem należność pieniężna, lecz decyzja wydana w trybie wznowienia postępowania. Jednocześnie kwota wynagrodzenia podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.