Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 września 2014 r. T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwana dalej: "Skarżącą") wniosła do tutejszego Sądu skargę na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia postępowania podatkowego w podatku od towarów i usług za luty 2013 r. oraz ustalenia nowego terminu załatwienia sprawy.
W uzasadnieniu przedmiotowej skargi Skarżąca powołując się na treść przepisu art. 140 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 z późn. zm.) – zwanej dalej: "O.p.", wskazała, że organ podatkowy przedłużając w trybie tego przepisu termin załatwienia sprawy obowiązany jest podać w sposób jasny przyczyny niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 139 § 1 O.p., tak aby podatnik w sprawie którego toczy się postępowanie był przekonany, że prowadzenie tej sprawy wymaga więcej czasu, niż jest to wskazane w art. 139 O.p. Tymczasem organ podatkowy, którego dotyczy skarga ogranicza się w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2014 r. wyłącznie do ogólnikowego wskazania, iż niedotrzymanie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od tego organu oraz że zwłoka w załatwieniu sprawy spowodowana jest koniecznością zebrania materiału dowodowego oraz jego wnikliwej analizy.
Skarżąca zauważyła również w tym miejscu, że organ podatkowy podaje te same przyczyny przedłużenia postępowania od ponad roku, nie podając jednocześnie w czym konkretnie organ upatruje trudności w rozpoznaniu sprawy w ustawowym terminie. Powyższe narusza również w ocenie Skarżącej zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organu podatkowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Przedmiotem skargi w sprawie niniejszej jest postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. wydane w toku prowadzonego z udziałem Skarżącej postępowania kontrolnego, którym zawiadomił Skarżącą o przedłużeniu postępowania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług za luty 2013 r. wszczętego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. z uwagi na konieczność zebrania materiału dowodowego oraz jego wnikliwej analizy, oraz wskazał nowy termin załatwienia sprawy do dnia 11 września 2014 r.
Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Kontrola ta, w myśl przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Sąd stwierdził, że przedmiot skargi wykracza poza zakres kognicji sądu administracyjnego, zakreślonego w cytowanym powyżej przepisie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Jakkolwiek bowiem przepis ten istotnie dopuszcza wniesienie skargi na czynność organu administracji publicznej, to jednocześnie precyzuje, że musi być to czynność dotycząca uprawnień lub obowiązków strony skarżącej, wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, że musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a czynnością, która takiego uprawnienia lub obowiązku dotyczy. Taką interpretację omawianego przepisu przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 16 września 2004 r., sygn. akt OSK 247/04 (ONSAiWSA 2004, nr 2, poz. 30, s. 27). Sąd orzekający w sprawie niniejszej zgadza się z tą wykładnią.
W tym kontekście Sąd uznał, że postanowienie z [...] sierpnia 2014 r. wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W., nie spełnia kryterium, o którym mowa w przepisie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Prawa i obowiązki, o jakich mowa w tym przepisie muszą wynikać z przepisów prawa materialnego, te bowiem prawa przyznają i nakładają obowiązki. Chodzi tu zatem o tego rodzaju czynności, które dotyczą praw i obowiązków o charakterze materialnym, dla których przepisy prawa nie przewidują podjęcia przez organ administracji decyzji lub postanowienia, jako form, w jakich co do zasady podejmowane są rozstrzygnięcia w przedmiocie praw i obowiązków stron szeroko rozumianego postępowania administracyjnego.
Prawidłowość postępowania podatkowego i dokonywanych w tego toku czynności może być przedmiotem badania przez sąd administracyjny przy ocenie legalności aktu kończącego to postępowanie i wywołanych przez niego skutków prawnych, o ile akt ten podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Nie może być natomiast przedmiotem odrębnej skargi.
Sąd uznał zatem, że wniesiona przez skarżącą spółkę skarga, jako wykraczająca poza jego kognicję, była niedopuszczalna.
W tym stanie rzeczy Sąd, zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 p.p.s.a. skargę odrzucił. O zwrocie uiszczonego wpisu postanowiono na podstawie art. 232 §1 pkt 1 p.p.s.a.