Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 czerwca 2015 r. oddalił skargę M. N. (dalej: "Strona" lub "Skarżąca") wniesioną na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Skarżąca po otrzymaniu odpisu sentencji wyroku wraz z uzasadnieniem, pismem z dnia 8 sierpnia 2015 r. wniosła o przyznanie jej prawa pomocy.
Na podstawie zarządzenia Referendarza Sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca została wezwana pismem z dnia 24 sierpnia 2015 r. do nadesłania wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF), w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania oraz do udzielenia dodatkowych informacji dotyczących jej stanu majątkowego oraz dochodów. W załączeniu przesłano urzędowy formularz PPF. Powyższe wezwanie doręczono Skarżącej w dniu 26 sierpnia 2015 r., zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru.
Referendarz sądowy WSA w Warszawie zarządzeniem z dnia 28 września 2015 r. pozostawił wniosek Skarżącej bez rozpoznania, z uwagi na niezłożenie go na wymaganym formularzu oraz nieudzielenie odpowiedzi na skierowane do niej wezwanie.
Skarżąca sprzeciwem z dnia 8 października 2015 r. zaznaczyła, że w sytuacji posiadania statusu emeryta i niezamierzania korzystania ze środków budżetowych nie wypełniła przesłanego wniosku PPF. Jednocześnie wskazała, że w dalszym ciągu oczekuje w swojej sprawie odpłatnej pomocy prawnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
wniosek o przyznanie prawa pomocy należało pozostawić bez rozpoznania.
W myśl art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru – w przypadku osób fizycznych na formularzu PPF. Konsekwencje niezłożenia wniosku w takiej właśnie formie reguluje art. 257 P.p.s.a., stanowiący, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Skutki złożenia wniosku z pominięciem wymaganej formy łagodzi wprawdzie § 2 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245), zgodnie z którym, jeżeli wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony przez osobę fizyczną na urzędowym formularzu, przesyła się jej ten formularz w celu jego wypełnienia. Stosując ten przepis należy mieć na uwadze wyrażoną w art. 6 P.p.s.a. zasadę udzielania pomocy stronom. Stanowi ona, iż Sąd udziela stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz poucza je o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że warunkiem rozpoznania merytorycznego wniosku o przyznanie prawa pomocy, jest złożenie tego wniosku na urzędowym formularzu PPF. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, wezwania z dnia 24 sierpnia 2015 r. do nadesłania wypełnionego formularza PPF Skarżąca otrzymała w dniu 26 sierpnia 2015 r. Ponadto została ona pouczona, iż niedokonanie tej czynności w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, będzie skutkować pozostawieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Jednocześnie przy piśmie tym doręczono Stronie formularz PPF. Skarżąca w zakreślonym terminie, ani terminie późniejszym, nie przedstawiła stosownego formularza.
Z tej przyczyny, Sąd na podstawie art. 252 § 2 w związku z art. 257 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.