Uzasadnienie
Skarżąca E. S. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wskazała, że od 2005 r. jest wdową, a jej emerytury są bardzo niskie. Emerytura krajowa wynosi mianowicie 914,41 zł, zaś emerytura zagraniczna 709,87 euro. Do swojego majątku Skarżąca zaliczyła jedynie wymagający remontu drewniany dom o pow. 86 m². Nie posiada oszczędności, ani innego majątku, czy też przedmiotów wartościowych.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
Na wstępie należy poczynić uwagę natury ogólnej. Otóż na mocy postanowienia z 14 maja 2013 r. Skarżącej przyznano już prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W tej sytuacji jej żądanie zwolnienia od tych kosztów zgłoszone w formularzu PPF z 12 lutego 2014 r. uznać należy za bezprzedmiotowe.
W dalszej kolejności podkreślenia wymaga to, iż sytuacja materialna Skarżącej była już przedmiotem analizy referendarza sądowego, w efekcie której – jak to wskazano wyżej – zwolniono ją od kosztów sądowych. Uznano wówczas, że Skarżąca nie jest w stanie wygospodarować środków na pokrycie tychże kosztów. O takim rozstrzygnięciu zadecydowała przede wszystkim wysokość uzyskiwanego dochodu, który – jak stwierdzono - wystarcza jedynie na zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych.
Obecny swój wniosek Skarżąca umotywowała tymi samymi okolicznościami faktycznymi, które legły u podstaw przywołanego wyżej postanowienia. Wskazała mianowicie, że jedynym źródłem jej utrzymania jest emerytura krajowa wynosząca 914,41 zł oraz emerytura zagraniczna w wysokości 709,87 euro. Nie posiada żadnych oszczędności ani majątku znacznej wartości. Drewniany dom, w którym mieszka wymaga remontu.
Uwzględniając powyższe oraz mając na uwadze wysokość kosztów życia w Finlandii referendarz sądowy uznał, że sytuacja materialna Skarżącej jest tego rodzaju, iż zasadne jest przyznanie jej prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Jego ustanowienie umożliwi jednocześnie Skarżącej skorzystanie z prawa do kontroli (w drodze skargi kasacyjnej) przez sąd drugiej instancji wydanego w niniejszej sprawie wyroku z 21 listopada 2013 r. Zwłaszcza, że realizacja tego prawa obwarowana jest "przymusem adwokackim", czyli wprowadzonym na mocy art. 175 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a." obowiązkiem sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika.
Na koniec wyjaśnić należy, że referendarz sądowy nie wyciągnął negatywnych konsekwencji z faktu nienadesłania dokumentacji źródłowej, do złożenia której obligowało Skarżącą wezwanie z 20 lutego 2014 r. Dał mianowicie wiarę jej oświadczeniu o utrzymywaniu się jedynie z emerytur. Ich wysokość udało się ustalić na podstawie dokumentów dołączonych do wcześniejszego wniosku.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 246 § 1 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.