Uzasadnienie
Skarżący – P. M., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych.
Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2016 r. WSA w Warszawie odrzucił skargę Skarżącego, z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem terminu do wniesienia skargi. Powyższe postanowienie zostało doręczone Skarżącemu w dniu 29 stycznia 2016 r.
Pismem z dnia 8 lutego 2016 r. (data nadania 8 lutego 2016 r.), przesłanym do organu administracji publicznej, Skarżący zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] września 2015 r.
W osnowie wniosku Skarżący podniósł, że niezachowanie przedmiotowego terminu, spowodowane było zbiegiem wystąpienia okoliczności w ostatnich dniach terminu złożenia odwołania z bardzo złym samopoczuciem Skarżącego wynikającym ze stanu zdrowia, spowodowanego przewlekłą chorobą – [...]. Skarżący napisał bowiem skargę i zamierzał nadać ją na poczcie w dniu 9 listopada 2015 r. W tym dniu jednak z samego rana zasłabł i wymagał pomocy lekarskiej. Taka sytuacja zmusiła Skarżącego by poprosił brata o pomoc w uzupełnieniu pisma i jego wysłaniu. Skarżący był pewny, że brat dokona tego starannie i nie później niż w ostatnim dniu odwołania, zachowując termin.
Skarżący wyjaśnił następnie, że do czasu otrzymania postanowienia z dnia 22 stycznia 2016 r. o odrzuceniu skargi przez Sąd z uwagi na uchybienie terminu, był absolutnie pewien, że został zachowany termin złożenia tej skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.).
W pierwszej kolejności wskazać należy zatem, iż wymogiem formalnym, warunkującym możliwość merytorycznego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu, jest wniesienie go w terminie siedmiu dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminowi.
W niniejszej sprawie - jak wynika z akt sprawy – odpis postanowienia z dnia 22 stycznia 2016 r. odrzucającego skargę Skarżącego z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia, doręczono Skarżącemu w dniu 29 stycznia 2016 r. Jak sam Skarżący wskazywał we wniosku, dzień ten należy uznać za datę ustania przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia skargi. Zatem siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w niniejszej sprawie rozpoczynał bieg następnego dnia po doręczeniu odpisu postanowienia odrzucającego skargę, tj. w dniu 30 stycznia 2016 r. Termin ten upłynął z dniem 5 lutego 2016 r. (piątek) - zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 p.p.s.a. Do dnia 5 lutego 2016 r. Skarżący powinien zatem wnieść przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Skoro jednak z akt sprawy wynika, że przedmiotowy wniosek Skarżącego został nadany na poczcie w dniu 8 lutego 2016 r. - na adres organu administracji publicznej, a do Sądu został przekazany przy piśmie organu administracji publicznej z dnia 17 lutego 2016 r. (złożonym w biurze podawczym Sądu w dniu 19 lutego 2016 r.), to nie sposób uznać, że Skarżący dochował siedmiodniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, nawet gdyby za datę wniesienia wniosku do Sądu uznać dzień 8 lutego 2016 r.
W konsekwencji stwierdzić należy, iż wniosek Skarżącego był spóźniony i podlega odrzuceniu stosownie do art. 88 P.p.s.a. Pomimo zatem szerokiej i mającej oparcie w załączonych dokumentach, argumentacji Skarżącego, Sąd nie mógł dokonać merytorycznej oceny wniosku w świetle istnienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminu.
Na koniec wyjaśnić trzeba – niejako na marginesie sprawy - odnosząc się do argumentacji Skarżącego, dotyczącej nałożonych na niego i jego brata zobowiązań podatkowych, a także podnoszonej okoliczności dotychczasowego braku pomocy prawnej, że stosownie do art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b tej ustawy, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Powyższe oznacza, że podatnik może wielokrotnie występować o umorzenie zaległości podatkowej. Można bowiem żądać umorzenia zaległości podatkowej tak długo, jak długo zaległość ta istnieje. Jednak podatnik może złożyć ponowny wniosek o umorzenie zaległości podatkowych, jedynie gdy w jego sprawie wystąpią nowe okoliczności.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 88 p.p.s.a., Sąd postanowił o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.