Uzasadnienie
Dwoma pismami z 5 listopada 2008 r. E. K. i W. K., działając przez pełnomocnika, wnieśli skargi na dwie interpretacje indywidualne Ministra Finansów z[...]lipca 2008 r., nr [...]oraz [...]w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.
Skargi te zostały zarejestrowane i oznaczone sygnaturami III SA/Wa 3399/08 (skarga E. K.) i III SA/Wa 3400/08 (skarga W. K.).
Na rozprawie w dniu 26 marca 2009 r. Sąd na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sprawy te połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz postanowił prowadzić je dalej pod wspólną sygnaturą III SA/Wa 3399/08.
Wyrokiem z 26 marca 2009 r. Sąd uchylił obie zaskarżone interpretacje.
Od tego wyroku Minister Finansów, działając przez pełnomocnika, będącego radcą prawnym, wniósł w ustawowym terminie skargę kasacyjną, od której uiścił wpis w wysokości 100 zł.
Postanowieniem z 26 czerwca 2009 r. (II FSK 1008/09) Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił Sądowi I instancji wspomnianą skargę kasacyjną w celu uzupełnienia dostrzeżonych braków. Wskazał, że skarga ta nie spełnia wszystkich wymagań formalnych. Nie został bowiem od niej uiszczony wpis w należnej wysokości. Wpis ten wynosi bowiem 200 zł.
W związku z tym pismem z 7 lipca 2009 r. Sąd wezwał pełnomocnika organu do wskazania czy uiszczony wpis odnosi się do tej części skargi kasacyjnej, która dotyczy sprawy ze skargi E. K., czy też tej jej części, która dotyczy sprawy ze skargi W. K.. Pismo zawierało pouczenie, iż w przypadku braku odpowiedzi Sąd uzna, że wpis w wysokości 100 zł uiszczony został do skargi kasacyjnej wniesionej w sprawie ze skargi E. K..
W odpowiedzi pełnomocnik organu przesłał pismo z 16 lipca 2009 r., w którym poinformował, że cały uiszczony wpis dotyczy skargi kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu, w którym Sąd ten orzekł łącznie w sprawie dwóch zaskarżonych interpretacji. Zatem zarówno skarga kasacyjna jak i należny od niej wpis dotyczy jednego wyroku, tym samym wpis został uiszczony prawidłowo.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 221 p.p.s.a. pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Przepis ten ma zastosowanie m. in. do skargi kasacyjnej, od której uiszcza się wpis stały.
Kwestię wpisu od skargi kasacyjnej reguluje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), powoływane dalej jako "rozporządzenie RM". Zgodnie z jego § 3 wpis od skargi kasacyjnej (...) wynosi połowę wpisu od skargi, nie mniej jednak niż 100 zł. Połowę wpisu, o której mowa w tym przepisie, oblicza się od kwot wymienionych w § 1 i § 2 tego rozporządzenia.
W tym miejscu należy zauważyć, że pobrane w niniejszych sprawach wpisy od skarg na interpretacje indywidualne mają charakter wpisów stałych. Określone bowiem zostały na podstawie § 2 ust. 6 rozporządzenia RM, który stanowi, że w sprawach skarg niewymienionych w ust. 1-5 wpis stały wynosi 200 zł. Oznacza to, że wpis od skargi kasacyjnej w jednej sprawie wynosiłby 100 zł.
Zasadniczym jednak zagadnieniem wymagającym wyjaśnienia jest określenie zakresu sprawy sądowoadministracyjnej. Od przesądzenia tej kwestii zależy bowiem, czy pełnomocnik organu powinien był uiścić wpis stały od skargi kasacyjnej w wysokości równej kwocie tego wpisu opłaconego w jednej sprawie, czy też w dwóch odrębnych.
Badając opisane wyżej zagadnienie Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 16 maja 2007 r. (sygn. akt II FZ 183/07, niepubl.) stwierdził, iż zakres sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym wyznacza zaskarżony akt prawny – w tym przypadku pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego wydana w indywidualnej sprawie.
Na sprawę w znaczeniu procesowym rzutuje zatem, zdaniem NSA, jej materialnoprawny charakter. O takim ujęciu sprawy świadczy chociażby art. 3 p.p.s.a., określający właściwość rzeczową sądów administracyjnych, a więc wskazujący na przedmiot skargi i zarazem wyznaczający granice sprawy.
W § 2 pkt 4a przepis ten wymienia pisemne interpretacje jako akty podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Potwierdzeniem prezentowanego stanowiska jest również, w ocenie NSA, art. 134 § 1 p.p.s.a. zgodnie, z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. NSA zauważył ponadto, iż z powołanymi unormowaniami koresponduje także regulacja zawarta w rozporządzeniu RM, która operuje pojęciem "zaskarżonego aktu", wskazując go jako podstawę żądania uiszczenia opłaty sądowej. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził ponadto, iż zastosowanie przez sąd pierwszej instancji art. 111 § 1 p.p.s.a. (w niniejszych sprawach art. 111 § 2 p.p.s.a. – przyp. Sądu) przewidującego możliwość połączenia kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, nie oznacza, że takie połączenie utworzyło z tych spraw jedną nową sprawę.
Połączenie to podyktowane jest względami technicznymi oraz ekonomią procesową i nie pozbawia połączonych spraw ich odrębności. Łącznie rozpoznawane i rozstrzygane sprawy są nadal samodzielnymi sprawami (zob. też B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Zakamycze 2005, s. 264). Również wyrok w sprawach połączonych rozstrzyga o zgodności z prawem każdego aktu będącego przedmiotem zaskarżenia.
Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanych spraw należy zauważyć, iż zaskarżonym wyrokiem z 26 marca 2009 r. Sąd rozstrzygnął dwie odrębne sprawy sądowoadministracyjne. Tym samym skargę kasacyjną, o której mowa na wstępie wniesiono w istocie w dwóch sprawach – mimo że zaskarżono tylko jeden wyrok.
W tej sytuacji wpis od skargi kasacyjnej powinien odpowiadać w swej wysokości kwocie wpisu stałego od środka odwoławczego wniesionego w dwóch sprawach. Zastosowanie w niniejszych sprawach art. 111 § 2 p.p.s.a., nie ma bowiem, jak wywiedziono wyżej, wpływu na wysokość wpisu, który powinien być obliczony od każdej sprawy odrębnie (por. powołane wyżej postanowienie NSA i przywołane w nim orzecznictwo).
Jako że stosownie do § 2 ust. 6 rozporządzenia RM w sprawach skarg dotyczących interpretacji indywidualnych pobiera się wpis stały w wysokości 200 zł, a zgodnie z § 3 wpis od skargi kasacyjnej wynosi połowę wpisu od skargi, nie mniej jednak niż 100 zł, to w niniejszych sprawach pełnomocnik organu powinien był od skargi kasacyjnej uiścić kwotę 200 zł (2x100 zł – tak też w postanowieniu NSA z 26 czerwca 2009 r. o zwrocie skargi kasacyjnej).
Skoro zaś uiścił on opłatę stałą w wysokości odpowiadającej wpisowi w jednej z dwóch spraw, przyjąć należy, że skarga kasacyjna w części dotyczącej drugiej sprawy podlega odrzuceniu.
Z uwagi natomiast na to, że pełnomocnik organu – wbrew wezwaniu Sądu, nie wskazał, w której ze spraw uiścił wpis w wysokości 100 zł od wniesionego środka odwoławczego, Sąd uznał, iż jest to wpis należny od skargi kasacyjnej wniesionej od wyroku rozstrzygającego sprawę zapoczątkowaną skargą E. K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z [...]lipca 2008 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.
W zakresie skargi kasacyjnej wniesionej od wyroku rozstrzygającego sprawę zapoczątkowaną skargą W. K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z [...] lipca 2008 r., nr [...]w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, Sąd, na podstawie art. 221 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.