Uzasadnienie
M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy. Jak wynika z treści skargi, tj. daty znajdującej się w prawym górnym rogu, została ona sporządzona w dniu 25 września 2006 r. Zgodnie z prezentatą organu skarga została złożona w siedzibie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. Inspektorat w M. również w dniu 25 września 2006 r.
Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę oraz w piśmie z dnia 17 listopada 2006 r. organ wskazał, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 21 sierpnia 2006 r., co wynika z pokwitowania na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji. Skarga M. K., opatrzona datą 25 września 2006 r., została złożona bezpośrednio w siedzibie organu w dniu 25 września 2006 r., a zatem po upływie terminu do jej złożenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została doręczona M. K. w dniu 21 sierpnia 2006 r., co wynika z pokwitowania na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji. Natomiast skarga została wniesiona dopiero w dniu 25 września 2006 r., co wynika z treści skargi oraz informacji i prezentaty organu. Skarga zatem została złożona po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia, pomimo prawidłowego pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji o sposobie i terminie jej zaskarżenia. Stosownie natomiast do treści art. 58 § 1 pkt 2 powołanej ustawy sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Z tych względów, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 powołanej ustawy orzekł, jak w sentencji postanowienia.