Uzasadnienie
Pismem z dnia 30 listopada 2008 r. Skarżący – M. D. wniósł skargę na decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2008 r. W piśmie z dnia 12 stycznia 2009 r. potwierdził, iż wniesiona skarga dotyczy ww. decyzji Prezydenta [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Jednakże zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. dopuszczalność skargi uzależniona jest od wyczerpania środków zaskarżenia. Zgodnie z § 1 powołanego wyżej przepisu skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2 cytowanego wyżej przepisu).
Przepis ten wyraża zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte dopóty, dopóki to postępowanie się toczy, jak również zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępne podmiotowi, który chce uruchomić postępowanie sądowoadministracyjne, w postępowaniu administracyjnym.
W niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna. Od zaskarżonej decyzji przysługiwało bowiem Skarżącemu prawo do wniesienia odwołania. O prawie tym Skarżący został pouczony, co więcej odwołanie takie złożył – jednakże z uchybieniem terminu.
Powyższe ma ten skutek, iż dopiero akt administracyjny wydany w wyniku rozpatrzenia odwołania (merytorycznego lub – tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie – stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania), podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Samo wniesienia odwołania nie powoduje bowiem, iż akt administracyjny wydany przez organ pierwszej instancji staje się automatycznie zaskarżalny do sądu administracyjnego.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał więc, iż na decyzję z dnia [...] września 2008 r. nr [...] Skarżącemu nie przysługiwała skarga do sądu. Był on natomiast uprawniony do wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (co też uczynił) i dopiero od rozstrzygnięcia tego organu mógłby wnieść skargę.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W myśl natomiast art. 58 § 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę postanowieniem co może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
W konsekwencji wniesienie skargi na akt, w stosunku do którego przysługiwały stronie środki zaskarżenia w postępowaniu podatkowym – jak to ma miejsce w niniejszej sprawie – w świetle cytowanego przepisu stanowi podstawę do odrzucenia skargi.
Z uwagi na powyższe Sąd, działając na podstawie przywołanych art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.