Uzasadnienie
S. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "Skarżąca" lub "Spółka") pismem z dnia 30 września 2014 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r.
W powyższej skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca uzasadniając wniosek stwierdziła, że natychmiastowe wykonanie decyzji skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia jej płynności finansowej niezbędnej do bieżącego regulowania należności wynikających z prowadzonej działalności gospodarczej. W jej ocenie uwzględnienie przez Sąd wniesionej skargi nie doprowadzi do pełnej restytucji i zwrotu nienależnie pobranego podatku, co może spowodować nieodwracalne skutki dla wyżej wskazanej działalności Spółki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z tym artykułem po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 P.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z powyższego wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony wskazany przepis obciąża wnioskodawcę ciężarem uprawdopodobnienia przesłanek w nim określonych. Z drugiej zaś nakłada na Sąd obowiązek dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 61 § 3 P.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 633/05, niepubl.).
Użyty w art. 61 § 3 P.p.s.a. zwrot: "sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności" oznacza, że orzeczenie uwzględniające taki wniosek ma charakter fakultatywny, a więc może, lecz nie musi być wydane nawet w wypadku, gdy w sprawie występują przesłanki przewidziane w tym przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie zaskarżonego aktu.
Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Sąd przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdza, że argumenty i okoliczności przytoczone przez Skarżącą we wniosku dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. - umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Sąd dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wziął pod uwagę przede wszystkim sytuację finansową w jakiej obecnie znajduje się Spółka, a także kwotę zobowiązania podatkowego wynikająca z zaskarżonej decyzji, tj. 7.035.931 zł. Zgodzić się należy ze Skarżącą, iż w sprawie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka wskazała, iż pomimo prowadzenia działalności gospodarczej nie posiada środków na pokrycie egzekwowanej zaległości podatkowej, co wynika m.in. z dokumentów przekazanych Sądowi w związku ze złożonym w niniejszej sprawie wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Z ich treści wywnioskować można, iż Spółka na rachunkach bankowych posiada kwotę 1.210,59 zł. Z bilansu sporządzonego na 31 października 2014 r. wynika, że posiada zobowiązania krótkoterminowe na 14.022.140,94 zł, środki pieniężne w kasie i na rachunkach w wysokości 1.217,59 zł. Z rachunku zysków i strat wynika natomiast, że w 2014 r. Skarżąca nie uzyskała żadnych przychodów, a koszty operacyjne wyniosły 17.799,51 zł, strata za ten rok wyniosła 17.799,51 zł. W 2013 r. uzyskała przychód operacyjny w wysokości 2.760,27 zł, koszty działalności operacyjnej wyniosły 69.983,44 zł, natomiast strata wyniosła 68.128,38 zł. Ponadto z rachunku zysków i strat za lata 2012 i 2013 nie wynika, aby Skarżąca z tytułu posiadanych udziałów w innych spółkach uzyskiwała dywidendy. Przedstawione deklaracje VAT-7 wskazują natomiast, że Skarżąca nie dokonuje dostawy ani nabycia towarów i usług.
W związku z powyższym analiza powołanych we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności daje podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a., umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić Spółkę na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W związku z tym należało uznać, że w sprawie zaistniały podstawy do udzielenia Skarżącej ochrony tymczasowej do czasu, gdy zaskarżona decyzja zostanie zbadana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pod kątem zgodności z prawem.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.