Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia[...] grudnia 2003r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz art. 49 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Przedsiębiorstwo Handlu Zagranicznego R. Spółka z o.o., Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] listopada 2002r. Nr [...], określającą wysokość zaległości z tytułu wpłat na PFRON za kwiecień i maj 2002r. w wysokości [...]zł.
Z motywów decyzji wynika, że PHZ R. Spółka z o.o. nie wywiązała się z obowiązku dokonania należnych wpłat na PFRON za kwiecień i maj 2002r. Wskutek przeprowadzonego postępowania Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wydał dnia [...] listopada 2002r. decyzję Nr [...], w której określił wysokość zaległości z tytułu wpłat na PFRON za kwiecień i maj 2002r. w wysokości [...] zł wraz z odsetkami.
W odwołaniu Spółka zarzuciła organowi I instancji naruszenie przepisów art. 67 § 1 i 2 oraz art. 139 § 2 Ordynacji podatkowej. Podniosła, że na skutek przewlekle prowadzonego postępowania została pozbawiona możliwości skorzystania z uprawnień, jakie wynikały z ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji niektórych należności publiczno-prawnych (Dz. U. Nr 155, poz. 1287 ze zm.). Podkreśliła, że Prezes Zarządu PFRON nie rozpatrzył jej wniosku z dnia [...] października 2002r. o umorzenie odsetek oraz wyjaśniła, iż zaległość we wpłatach na PFRON powstała na skutek błędnego zinterpretowania przez Spółkę przepisów regulujących kwestię wpłat na ten Fundusz.
Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu PFRON. Stwierdził, że strona z mocy prawa była zobowiązana do dokonywania wpłat na Fundusz. Ponieważ zobowiązania tego nie wykonała w terminie, powstała zaległość z tytułu wpłat oraz obowiązek zapłaty odsetek. Zdaniem organu odwoławczego wydanie decyzji określającej zobowiązanie nie pozbawiło Spółki możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację należności wobec PFRON. Zauważył też, że zaległości określone w zaskarżonej decyzji nie podlegają restrukturyzacji na podstawie przepisów o restrukturyzacji niektórych należności publiczno-prawnych.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 67 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej Minister stwierdził, że postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania i postępowanie w sprawie umorzenia należnego zobowiązania są dwoma odrębnymi postępowaniami, które nie mogą być prowadzone jednocześnie. Zwrócił uwagę, że postępowanie w sprawie umorzenia zaległości musi być poprzedzone postępowaniem, w którym wysokość tych zaległości zostanie określona w sposób prawidłowy.
W skardze Spółka powtarzając zarzuty odwołania wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podniosła, że zaskarżona decyzja nie rozstrzyga przedmiotu sporu, a jedynie w sposób lakoniczny podtrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie może być uwzględniona. Przed przystąpieniem do rozważenia niniejszej sprawy wyjaśnienia wymaga, iż zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd oceniając zaskarżony akt rozstrzyga w granicach danej sprawy, aczkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Granice rozpoznania sprawy przez sąd wyznacza treść zaskarżonego rozstrzygnięcia.
W rozpatrywanej sprawie zaskarżona została decyzja Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej dotycząca zaległości z tytułu wpłat na PFRON za kwiecień i maj 2002r. Mając zatem na uwadze treść art. 134 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocenie Sądu podlega wyłącznie ta decyzja. Dlatego wszelkie zarzuty skargi inne niż dotyczące tej decyzji nie mogą być poddane rozważaniom w niniejszym postępowaniu sądowym.
Spółka nie kwestionuje zasadności określenia zaległości z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, wręcz przyznaje, że zaległość z tego tytułu powstała na skutek jej niedopatrzenia. Stawia natomiast zarzut naruszenia art. 67 § 1 i § 2 oraz art. 139 § 2 Ordynacji podatkowej. Zauważyć należy, że zaskarżona decyzja nie obejmuje swym rozstrzygnięciem kwestii umorzenia zaległości, czy też odsetek, a więc zarzut dotyczący umorzenia odsetek nie może być rozpatrywany w niniejszym postępowaniu sądowym. Wniosek o umorzenie zaległości lub odsetek jest rozpatrywany odrębną (inną niż w sprawie ustalenia zobowiązania) decyzją, na którą po wyczerpaniu toku instancji służy skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Dopiero wniesienie skargi na decyzję w sprawie umorzenia odsetek sprawi, iż kwestia ta będzie podlegała kognicji sądu. Nie może być też rozpatrywany zarzut przewlekłości postępowania.
Środki zaskarżenia, jakie przysługują stronie postępowania na niezałatwienie sprawy w terminie, określa art. 141 Ordynacji podatkowej. Stanowi on, że w takim przypadku służy stronie ponaglenie do organu wyższego stopnia, który uznając je za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Zwłoka w załatwieniu sprawy jest zjawiskiem nagannym, ale nie miała wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji, a jak już wyżej wyjaśniono tylko ta decyzja może być poddana ocenie Sądu. Trudno zgodzić się ze skarżącą, iż zaskarżona decyzja nie rozstrzyga przedmiotu sporu, a jedynie w sposób lakoniczny podtrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Spółka zdaje się nie zauważać, że decyzja ta orzeka o ustaleniu zaległości z tytułu wpłat na PFRON, której istnienie nie jest kwestią sporną. Zawiera ona wyczerpujące uzasadnienie prawne i faktyczne, odnosi się również do zarzutów odwołania. Istota sporu nie leży zatem w zaskarżonej decyzji, a te kwestie zostały już omówione.
Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, zasadnie ustala wysokość zaległości z tytułu wpłat na PFRON za kwiecień i maj 2002r., zaś zarzuty skargi nie uzasadniają jej uchylenia.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), postanowiono jak w sentencji.