Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] września 2014 r. określił S. B. (zwanemu dalej "Skarżącym") zobowiązanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn.
Wraz ze skargą do Sądu Skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu wskazał, że w chwili obecnej nie jest w stanie uregulować tak wysokiego podatku. Zasiedzenie miało na celu jedynie uregulowanie stanu prawnego nieruchomości. Skarżący podniósł, że jego sytuacja finansowa jest zła bowiem w 2012 r. uległ wypadkowi i w dalszym ciągu odczuwa jego skutki, co utrudnia pracę zarobkową. Podniósł też, że nie posiada, żadnych oszczędności bowiem wszystkie środki przeznaczył na ulepszenie zamieszkiwanej nieruchomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie został uzasadniony z punktu widzenia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm.), - dalej "ppsa". W myśl tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zarówno aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jak też aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten przyznaje zatem stronie prawo do wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
Skorzystanie z tej możliwości wiąże się jednak z obowiązkiem takiego sformułowania wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ppsa, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W orzecznictwie i literaturze podkreśla się, że ww. przepisie chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało zasadniczo miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienia NSA: z 20 lutego 2012 r., II FZ 38/12; z 26 marca 2009 r., I FZ 53/09; zob. też B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wolters Kluwer, 2011, s. 228). Za trudne do odwrócenia skutki uznaje się natomiast takie skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., II FZ 182/10).
Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowego wniosku stwierdzić należy, że Skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi znaczną szkodę, lub spowoduje dla niego trudne do odwrócenia skutki. Podniósł jedynie, że wykonanie decyzji w jego sytuacji majątkowej jest niemożliwe z uwagi na brak majątku niezbędnego do uregulowania zobowiązania. Stwierdzenie to nie zostało jednak poparte żadnymi uzasadniającymi je argumentami. Skarżący nie przedstawił np. żadnych dokumentów, które uprawdopodabniałyby jego złą sytuację finansową. Sąd podkreśla, że kwestia wysokości zobowiązania określonego Skarżącemu przez organ nie może być sama w sobie przesłanką do wstrzymania zaskarżonego aktu. Wyegzekwowanie należności pieniężnej z samej swej istoty nie może być bowiem uznane za okoliczność powodującą trudne do odwrócenia skutki. W przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji wyegzekwowana należność zostanie bowiem zwrócona Skarżącemu. Jednocześnie wskazać należy, że oceniając zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie może oceniać zasadności skargi.
Wskazać zatem należy, że w kontrolowanej sprawie Skarżący, będąc zobowiązany do uiszczenia względem organów podatkowych brakującej części podatku dochodowego, określonego zaskarżoną decyzją, nie wykazał, w jaki sposób egzekucja wynikającego z zaskarżonej decyzji zobowiązania spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
W tych okolicznościach Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 ppsa, postanowił, jak w sentencji.