Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego W. po przeprowadzonym postępowaniu podatkowym w stosunku do R. N. – powoływanego dalej w uzasadnieniu jako "Skarżący" lub "Strona" trzema decyzjami z dnia [...] grudnia 2006r. określił zobowiązania podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2001 – 2003. Jak ustalono Skarżący będąc zatrudnionym w Z. w zeznaniach podatkowych za lata 2001 – 2003 nie wykazał dochodów uzyskanych z tytułu otrzymanych napiwków (w 2001 r. 7.680,00 zł; w 2002 r. -8.170,00 zł w 2003 r. - 7.060,00 zł).
W związku z wniesionym odwołaniami na powyższe decyzje Dyrektor Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. utrzymał w mocy zaskarżone decyzje organu pierwszej instancji.
Na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w W. Skarżący złożył skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 5 listopada 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 1167/07 oddalił skargi.
Organ egzekucyjny w stosunku do istniejących obowiązków wynikających z decyzji ostatecznych wszczął postępowania egzekucyjne na podstawie wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. tytułów wykonawczych o numerach [...] i [...] z dnia [...] października 2007 r. oraz [...],[...],[...]i [...]z dnia [...] listopada 2007 r., obejmujących należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2001-2003 w łącznej kwocie należności głównej 4.226,90 zł.
W dniu 29 października 2007 r. i 26 listopada 2007r. dokonano zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego w P. S.A. zawiadomieniami nr [...] i nr [...]. oraz w BANKU [...] S.A zawiadomieniem nr [...]. Zawiadomienia o zajęciu i odpisy tytułów wykonawczych nr SM [...] i nr [...]zobowiązany odebrał w dniu 19 listopada 2007r., natomiast zawiadomienie o zajęciu i odpisy tytułów wykonawczych nr [...], nr [...], nr [...]i nr [...]zobowiązany odebrał w dniu 12 grudnia 2007 r. Dłużnik zajętej wierzytelności P. S.A. uznał zajęcie i na poczet zaległości przekazał kwotę 7.167,11 zł.
W dniu 16 grudnia 2007 r. Skarżący złożył zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Stwierdził, iż decyzje, na podstawie których wystawiono tytuły wykonawcze dotyczą wysokości zobowiązania podatkowego, a nie wysokości zaległości podatkowej. Zarzucił nieistnienie obowiązku, brak wymagalności obowiązku z innego powodu, określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, błąd co do osoby zobowiązanego, a także niespełnienie wymogów określonych w art. 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm. – dalej zwanej jako "u.p.e.a.").
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. oddalił zarzuty Skarżącego z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia w części dotyczącej tytułów wykonawczych nr [...]i [...]. Natomiast postanowieniem z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] uznał zarzuty zgłoszone w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych od nr [...]do nr [...] za nieuzasadnione. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ egzekucyjny wyjaśnił, iż Skarżący otrzymał dochód w postaci napiwków, którego nie wykazał w zeznaniach podatkowych, choć ciążył na nim taki obowiązek, wynikający z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. nr 14, poz. 176 z późn. zm. – dalej jako "u.p.d.f.").
Pismem z dnia 29 marca 2008 r. Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie. Wniósł o wszczęcie postępowania wobec płatnika oraz o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania egzekucyjnego. Skarżący wskazał, iż to na płatniku ciążył obowiązek prawidłowego rozliczenia się z fiskusem.
Dyrektor Izby Skarbowej w W. po rozpatrzeniu zażalenia postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2008r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W., w którym odmówiono uznania zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
Skarżący nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem organu wyższego stopnia wniósł skargę z dnia [...] listopada 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której stwierdził, iż ostateczne postanowienie jest błędne, albowiem nigdy nie wskazano mu, że ma zaległość podatkową, że jest dłużnikiem, i że to on ponosi odpowiedzialność za zaniechania pracodawcy.
Dyrektor Izby Skarbowej w W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu przesłanego pisma podtrzymał zaprezentowane w toku postępowania administracyjnego stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – określanej dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem, z uwzględnieniem stanu prawnego, który miał zastosowanie w chwili orzekania w sprawie. W związku z tym, zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji.
W rozpoznawanej sprawie Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, jak również naruszeniem prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności postanowienia.
Należy podkreślić, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd mógł rozstrzygać tylko w granicach sprawy. Sprawa poddana ocenie Sądu dotyczyła rozpatrzenia przez organ egzekucyjny zarzutów zgłoszonych przez Skarżącego. Natomiast w granicach tej sprawy nie mieści się ocena merytoryczna decyzji określających Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych, względnie kwestii odpowiedzialności pracodawcy skarżącego jako płatnika z tytułu niepobranych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.
Stosownie do art. 1a pkt 7 u.p.e.a., za organ egzekucyjny uważa się organ uprawniony do stosowania w całości lub w części określonych w ustawie środków służących doprowadzeniu do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków o charakterze pieniężnym lub obowiązków o charakterze niepieniężnym oraz zabezpieczania wykonania tych obowiązków. O tym, które organy pełnią funkcje organów egzekucyjnych przesądzają przepisy ustawy egzekucyjnej oraz przepisy szczególne. Artykuł 19 § 1 u.p.e.a. ustala, że organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych jest naczelnik urzędu skarbowego, z zastrzeżeniem § 2-8.
W sytuacji, gdy wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje on do egzekucji z urzędu, na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego (art. 26 § 4 ustawy egzekucyjnej).
Jako organ egzekucyjny, jeszcze przed wszczęciem egzekucji dokonuje w ramach czynności wstępnych sprawdzenia dopuszczalności wszczęcia egzekucji, w tym sprawdza formalną poprawność tytułu wykonawczego, a następnie po skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji - podejmuje czynności przygotowawcze do podjęcia czynności egzekucyjnych. Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (art. 26 § 5 ustawy egzekucyjnej).
W niniejszej sprawie należności Skarżącego, objęte egzekucją administracyjną, dotyczyły dochodu osiągniętego przez Skarżącego w latach 2001 – 2003 z tytułu napiwków. Organ podatkowy powołując się na treść art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej i art. 9 ust. 1 u.p.d.f wydał decyzje określające wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych.
Na podstawie wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. tytułów wykonawczych zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne. Z akt sprawy wynika, iż tytuły wykonawcze będące przedmiotem zarzutów zostały prawidłowo doręczone skarżącemu.
Zgodnie z art. 33 pkt 1-10 podstawą zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji mogą być tylko przyczyny wymienione enumeratywnie w tym przepisie.
Skarżący złożył zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej wymienione w art. 33 pkt 1),2) 3), 4), i 10) twierdząc, że: decyzje na podstawie których wystawiono tytuły wykonawcze dotyczą wysokości zobowiązania podatkowego a nie wysokości zaległości podatkowej, zarzucił nieistnienie obowiązku, brak wymagalności obowiązku, określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, błąd co do osoby zobowiązanego a także niespełnienie wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a.
Zgodnie z art. 34 § 1 zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7,9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym- a także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.
Wierzycielem w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym jest Naczelnik Urzędu Skarbowego W.. Zarówno w piśmiennictwie jak i orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że organ egzekucyjny będący równocześnie wierzycielem wyraża swoje stanowisko co do zgłoszonych zarzutów w postanowieniu wydanym na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. (postanowieniu w sprawie zgłoszonych zarzutów) a nie w postanowieniu w sprawie stanowiska wierzyciela. Postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela może mieć miejsce jedynie, gdy wierzyciel nie jest równocześnie organem egzekucyjnym. Takie postanowienie jest bezprzedmiotowe, gdy wierzyciel i organ egzekucyjny to ta sama jednostka organizacyjna - ten sam podmiot (zob. Z. Leoński w: Postępowanie egzekucyjne w administracji, Komentarz Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2003, str. 105, uchwała NSA z dnia 25 czerwca 2007 r. I FPS 4/06 publ. ONSAiWSA 2007/5/112).
Sąd w niniejszej sprawie podzielił stanowisko organu, iż egzekwowany obowiązek wynikający z decyzji organu podatkowego istniał i był wymagalny w momencie skierowania tytułów wykonawczych do egzekucji. Decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2006 r. określające Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. i 2003 r. będące podstawą wystawienia tytułów wykonawczych są prawnie obowiązujące. Natomiast egzekwowany obowiązek jest zgodny z treścią obowiązku określonego w powołanych decyzjach organu podatkowego.
Również niezasadny jest zarzut zawarty w skardze dotyczący braku wskazania istnienia zaległości podatkowej Skarżącego.
Zgodnie z art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie. Zobowiązanie podatkowe określone Skarżącemu w decyzjach Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2006 r. dotyczyło podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2001, 2002 i 2003. W związku z powyższym w momencie wystawienia tytułów wykonawczych nr [...],[...],[...] i [...] z dnia [...] listopada 2007 r., obejmujących należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2002-2003 istniała zaległość podatkowa z tytułu niezapłaconego podatku dochodowego.
Sąd na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ocenił również podnoszony przed organem egzekucyjnym zarzut niespełnienia wymogów tytułu wykonawczego określonych w art. 27u.p.e.a
Tytuły wykonawcze będące przedmiotem niniejszych zarzutów zawierają: oznaczenie wierzyciela, dane osobowe i adresowe Skarżącego jako zobowiązanego, treść podlegającego egzekucji obowiązku jak i podstawę prawną tego obowiązku, wskazanie orzeczenie określającego należność, wysokość należności pieniężnej, termin od którego nalicza się odsetki, ich rodzaj i wysokość, podstawę prawną prowadzenia egzekucji administracyjnej, datę wystawienia tytułu, dane wymagane w stosunku do podpisującego tytuł wykonawczy, pieczęć urzędową wierzyciela, pouczenie zobowiązanego w zakresie skutków niezawiadomienia organu egzekucyjnego o zmianie miejsca pobytu i prawie zgłoszenia zarzutów. Zawierają również klauzule organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji i wskazanie środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych. Podano w nich również podstawę prawną braku obowiązku doręczenia upomnienia.
Tym samym należy stwierdzić, że tytuły wykonawcze stanowiące podstawę prowadzenia egzekucji będącej przedmiotem zarzutów spełniają wymogi tytułu wykonawczego określone w art. 27 u.p.e.a.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, wobec czego podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.