Uzasadnienie
Skarżąca H. L. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy, powołując się m. in. na zły stan zdrowia i konieczność ponoszenia znacznych wydatków na lekarstwa. Na dowód tego przedłożyła dokumentację lekarską.
Wykonując wezwanie referendarza sądowego Skarżąca przesłała wypełniony formularz PPF, w którym podała, iż mieszka wraz z synem. Utrzymuje się z renty rodzinnej wynoszącej 1.622,42 zł, zaś syn z umowy zlecenia, z której uzyskuje 1.385,74 zł. Wśród wydatków wymieniła kredyty w banku (swój 538,25 zł i syna 314 zł i 629 zł), opłaty za energię elektryczną (172,25 zł), gaz (225,42 zł), ścieki (161,64 zł), wywóz śmieci (50 zł), leczenie [...] (750 zł), podatek od nieruchomości (581 zł/rok). Do majątku zaliczyła mieszkanie oraz działkę. Skarżąca przedłożyła PIT-40A, decyzję o przyznaniu renty rodzinnej, potwierdzenia operacji, dokumenty obrazujące wydatki, dokumentację medyczną, zeznanie podatkowe.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Instytucja prawa pomocy jest odstępstwem od tej reguły, w związku z tym należy ją stosować wyjątkowo. Wprowadzona została bowiem jako realizacja konstytucyjnego prawa do sądu dla osób, które rzeczywiście nie posiadają żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania.
W niniejszej sprawie Skarżąca ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Oceniając wniosek Skarżącej z punktu widzenia powyższej przesłanki referendarz sądowy nie neguje, że jej sytuacja życiowa, w tym zdrowotna nie należy do najłatwiejszych. Z nadesłanych materiałów wynika mianowicie, że źródłem jej utrzymania jest renta rodzinna w wysokości 1.622,42 zł, z której pokrywa bieżące wydatki, w tym ratę kredytu wynoszącą 538,25 zł. Skarżąca leczy się z powodu choroby kręgosłupa lędźwiowego. Koszty leczenia określiła na kwotę 750 zł. Pozostający we wspólnym gospodarstwie domowym syn Skarżącej pobiera wynagrodzenie z tytułu umowy zlecenia w wysokości 1.385,74 zł. Ciążą na nim zobowiązania kredytowe. Według oświadczenia Skarżącej raty dwóch kredytów wynoszą 314 zł i 629 zł.
Opisane wyżej okoliczności znajdują odzwierciedlenie w złożonych na wezwanie referendarza sądowego dokumentach źródłowych. Nie sposób jednak nie zauważyć, iż wśród tych dokumentów zabrakło wyciągów z rachunków bankowych Skarżącej i jej syna. Przedłożyła ona jedynie wydruki, które potwierdzają fakt posiadania konta w danym banku oraz fakt wykonania na nim operacji.
Tymczasem wyciągi takie są niezbędne dla oceny możliwości płatniczych strony poprzez zobrazowanie jakiego rzędu wpływy pieniężne osiąga i w jakich wysokościach następuje ich dystrybucja. Inaczej mówiąc wyciąg bankowy daje rzeczywisty obraz operacji dokonywanych na rachunku (wpływy i obciążenia), a więc przedstawia rzeczywistą płynność finansową jego właściciela.
Skoro w niniejszej sprawie wyciągów z konta bankowego Skarżąca nie przedłożyła, to tym samym trudno jest ocenić jej zdolność do dysponowania zgromadzonymi na nim środkami finansowymi.
Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.