Uzasadnienie
Skarżąca – J. M. pismem z dnia 23 listopada 2012 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2012 r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r.
Zarządzeniem z 4 stycznia 2013 r. Przewodnicząca Wydziału III tutejszego Sądu wezwała Skarżącą do uiszczenia, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, wpisu sądowego w kwocie 119 zł. Powyższe wezwanie zostało doręczone w dniu 9 stycznia 2013 r.
Pismem z 17 stycznia 2013 r. Skarżąca zwróciła się z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od przedmiotowej skargi. W uzasadnieniu wskazała, że w wyznaczonym terminie do uiszczenia wpisu przebywała na zwolnieniu lekarskim z uwagi na zły stan zdrowia i dolegliwości towarzyszące jej w ostatnim miesiącu [...]. Podkreśliła, że termin porodu został jej wyznaczony na dzień [...] stycznia 2013 r. Do wniosku załączyła potwierdzenie uiszczenia należnego wpisu.
Na podstawie zarządzenia z dnia 23 stycznia 2013 r. Skarżąca została wezwana do nadesłania, w terminie 7 dni, dokumentów uprawdopodabniających okoliczności wskazujące na brak możliwości uiszczenia wpisu w wyznaczonym terminie.
W odpowiedzi na ww. wezwanie przy piśmie z dnia 1 lutego 2013 r. Skarżąca nadesłała zaświadczenie lekarskie o niezdolności do pracy w okresie od [...] stycznia 2013 r. do [...] lutego 2013 r. oraz kartę informacyjną ze Szpitala Specjalistycznego [...]. z której w wynika, że w dniu [...] stycznia 2013 r. urodziła dziecko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Dokonywanie czynności przez stronę w postępowaniu sądowoadministracyjnym ograniczone jest w przeważającej części terminami procesowymi. Mają one służyć m.in. zdyscyplinowaniu, zdynamizowaniu postępowania, jak również potrzebie rozstrzygnięcia sprawy w rozsądnym czasie i stabilizacji już podjętego rozstrzygnięcia. Uchybienie terminu wywołuje skutek prawny w płaszczyźnie procesowej, prowadząc do bezskuteczności podjętej czynności, o czym wyraźnie mówi art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.".
Od negatywnych skutków uchybienia terminowi strona może bronić się wyłącznie poprzez złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Na podstawie dyspozycji art. 86 § 1 P.p.s.a. sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy.
Podkreślić należy, że brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Przepis art. 86 § 1 P.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu, co daje mu możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (vide. postanowienie Sądu Najwyższego z 22 lipca 1999 r., I PKN 273/99, OSNAP 2000, nr 20, poz. 757, zob. T. Woś - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Warszawa 2005 r. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, s. 333). Jednocześnie Sąd oceniając ww. brak winy przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego, kto należycie dba o swoje interesy.
Przechodząc do merytorycznej oceny przedmiotowego wniosku zauważyć należy, że z dokumentów nadesłanych do Sądu bezspornie wynika, że Skarżąca w wyznaczonym terminie do uiszczenia wpisu znajdowała się w dziewiątym miesiącu ciąży i przebywała na zwolnieniu lekarskim. W ocenie Sądu z uwagi, iż podczas ciąży istnieje duże prawdopodobieństwo wystąpienia złego samopoczucia i dolegliwości na które powołuje się Skarżąca (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2008 r. sygn. akt II GZ 65/08) uznać należy, że Skarżąca uprawdopodobniła brak winy w zachowaniu terminu do uiszczenia wpisu.
Podejmując rozstrzygnięcie Sąd miał także na uwadze stanowisko Sądu Najwyższego, który na kanwie sporu ze stosunku pracy, podkreślił, iż stan ciąży należy uważać za okoliczność wyjątkową w rozumieniu art. 269 § 4 k.p., albowiem zazwyczaj towarzyszy mu szczególne zaangażowanie, które sprawia, że aktywność życiowa skierowana jest przede wszystkim na sprawy z tym stanem związane (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 1981 r., sygn. akt I PRN 12/81).
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.