Uzasadnienie
J.K. (zwany dalej: "Skarżącym") skargą kasacyjną z 21 grudnia 2015r. zakwestionował wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 października 2015 r, III SA/Wa 3522/14, oddalający skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] września 2014 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r.
Skarżący wnioskiem z 15 stycznia 2016r. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych.
Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z 11 lutego 2016r. odmówił przyznania Skarżącemu prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprzeciwu Skarżącego, postanowieniem z 22 marca 2016r. utrzymał w mocy ww. postanowienie Referendarza Sądowego. Następnie Sąd, postanowieniem z 1 czerwca 2016 r. odmówił zmiany swojego postanowienia z 23 marca 2016 r.
W odpowiedzi na wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej Skarżący, pismem z 6 lipca 2016 r., ponowił wniosek o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych. Wniosek ten został rozpatrzony przez Referendarza Sądowego w postanowieniu z 15 września 2016 r. i przez Sąd w postanowieniu z 13 października 2016 r. – odmownie.
Skarżący zakwestionował ww. postanowienie WSA w Warszawie z 13 października 2016 r., doręczone pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 17 października 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – karta 215 akt sądowych) zażaleniem z 14 grudnia 2016r., nadanym 15 grudnia 2016r. (stempel nadawczy na kopercie, k. 220 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zażalenie należało odrzucić.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej, jako P.p.s.a.), w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 2-8, pkt 10-14, pkt 19-32, pkt 34-39, pkt 41-47, pkt 51, pkt 52, pkt 55, pkt 57, pkt 58, pkt 60-69, pkt 71, pkt 72 i pkt 74-81 ustawy zmieniającej, stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. W pozostałym zakresie do tych postępowań stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w brzmieniu dotychczasowym. Ustawa nowelizująca weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r. Postępowanie sądowe w niniejszej sprawie zostało wszczęte skargą wniesioną przed 15 sierpnia 2015 r. (dokładnie skargą, która wpłynęła 21 października 2014 r.), zatem zgodnie z art. 2 ustawy nowelizującej, stosuje się ustawę starą.
Sąd, zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej: "P.p.s.a."), na postanowienie Sądu przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniesione z zachowaniem reguł z art. 194 § 2 i § 3 P.p.s.a.
W szczególności Skarżący jest zobowiązany do wniesienia zażalenia w terminie siedmiu dni od daty doręczenia postanowienia, które nastąpiło, jak wskazano, 17 października 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k.215 akt sądowych).
Sąd zauważa, że w niniejszej sprawie termin do wniesienia zażalenia upłynął 24 października 2016 r., natomiast Skarżący wniósł zażalenie 15 grudnia 2016 r. (stempel nadawczy na kopercie, k. 220 akt sądowych), a zatem z uchybieniem przywołanego terminu siedmiu dni.
Sąd, w tym stanie rzeczy, odrzucił zażalenie, na podstawie art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.