Uzasadnienie
- 1) Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a, stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym albo częściowym (art. 245 § 3 u.p.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu i następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, (art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Zasadą przyjętą przez ustawodawcę w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest odpłatność za wnoszone do sądów środki prawne. Okoliczności uzasadniające potrzebę przyznania stronie prawa pomocy powinna wykazać – strona.
- 2) E.L. wnioskiem zawartym w formularzu PPF (data 28/11/2015 r), zwróciła się o prawo pomocy w zakresie – jak oznaczyła – zwolnienie skarżącej kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. W uzasadnieniu wskazała, że jako bezrobotna posiadaczka domu warz z działką i mieszkania o wartości niespełna 1 mln, jak też – dodatkowo- 1/6 mieszkania o pow. 57 m kw., nie jest w stanie wygospodarować środków na poczet postepowania sądowego. Wezwania referendarza sądowego z 15/1/2016 r r o przekazanie dodatkowych informacji o sytuacji życiowej strony, tj. o wskazanie źródeł utrzymania, złożenie deklaracji podatkowych, odpisów wyciągów z rachunków bankowych i in, skutecznie doręczonego 21/1/2016 r, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru w aktach sprawy, strona nie wykonała.
- 3) Wobec braku przekazania zakreślonych w wezwaniu informacji o sytuacji życiowej strony, jak też wobec ogólnikowości treści formularza PPF referendarz sądowy nie znajduje sposobu pogodzenia nękających go wątpliwości, co do rzeczywistej sytuacji finansowej strony (w szczególności zdolności do uiszczenia wymaganego wpisu od skargi w wysokości 100 zł) z postulatem działania urzędnika zgodnie z prawem, a z regułami dyscypliny finansowej zwłaszcza – i to pomimo tego, że przyjemniej jest dawać niż przyjmować (beatius est magis dare quam accipere). Nieprzekazanie informacji o sytuacji majątkowej strony, czyli brak uprawdopodobnienia konieczności przyznania jej prawa pomocy (istnienia przesłanki z art. 246 § 1 pkt 2 lub 1 u.p.p.s.a.) jest okolicznością uniemożliwiająca przyznanie jej prawa pomocy. Przepisy prawa i ustalone orzecznictwo nie pozwalają referendarzowi na przyznanie stronie prawa pomocy w tych okolicznościach, zaś sprawiedliwość idzie za prawem (aequitas sequitur legem).
- 4) Dlatego, na podstawie art. 243 § 1, art. 245 § 1, §, § 3, art. 246 § 1 pkt 1 i 2 u.p.p.s.a., należy zadecydować jak w sentencji.