Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 27 sierpnia 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 357/13 oddalił skargę I. P. na powołaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W..
Postanowieniem z 14 listopada 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 357/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał Skarżącej prawo pomocy w zakresie m. in. ustanowienia adwokata z urzędu. Pismem z 27 grudnia 2013 r. Okręgowa Rada Adwokacka w W. wyznaczyła dla Skarżącej adwokata S. W..
Pismem z 27 stycznia 2014 r. adwokat E.W. działająca z substytucji adwokata S.W., poinformowała Sąd o sporządzeniu i przesłaniu Skarżącej oraz Dziekanowi Okręgowej Rady Adwokackiej w W. opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Z kolei, w piśmie z 4 lutego 2014 r., wniosła o zasądzenie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu za sporządzenie ww. opinii oświadczając, że nie zostały one uiszczone w całości ani w części.
Postanowieniem z 26 lutego 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił przyznania wynagrodzenia adwokatowi E.W.. W uzasadnieniu postanowienia referendarz wskazał, ze wynagrodzenie może być przyznane wyłącznie adwokatowi wyznaczonemu przez Okręgową Radę Adwokacką w W. tj. adw. S.W..
Pismem z 4 marca 2014 r. adw. S. W. wniosła o przyznanie kosztów zastępstwa adwokackiego oraz oświadczyła, że koszty zastępstwa nie zostały w żadnej części opłacone.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461, dalej - "rozporządzenie").
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn. Wpis sądowy ma charakter wpisu stosunkowego i jego wysokość została określona na podstawie §1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193).
Stosownie do § 6 pkt 4 tego rozporządzenia, stawka minimalna przy wartości przedmiotu sporu powyżej 5.000 do 10.000 zł, wynosi 1.200 zł.
Stosownie zaś do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Zgodnie natomiast z § 19 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 -5 rozporządzenia oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata.
Decydując o kwocie wynagrodzenia referendarz sądowy miał na uwadze rodzaj i charakter sprawy zawisłej przed sądem, oraz jej przebieg, a także czynności, które pełnomocnik podjął w sprawie.
W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej, adw. S. W. ustanowiła pełnomocnika substytucyjnego adw. E. W., która przeglądała akta sprawy 14 stycznia i 28 lutego 2014 r. oraz sporządziła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, o czym zawiadomiła Sąd pismem z 27 stycznia 2014 r. Dlatego koszty w sprawie zostały przyznane jak w sentencji.
W związku z powyższym, na podstawie art. 250, art. 258 §1 i §2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.