Uzasadnienie
W skardze z 28 listopada 2011 r., E. S. (dalej "Skarżąca") zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. Skarżąca nie uzasadniła ww. wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z tak sformułowanego przepisu wynika, iż warunkiem wstrzymania wykonania decyzji jest stwierdzenie przez Sąd, że strona w sposób wyczerpujący i przekonywający wykazała istnienie okoliczności przemawiających za obawą wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie przesłanek uzasadniających pozytywne rozpatrzenie wniosku spoczywa zatem na stronie (por. postanowienia NSA z 25 maja 2004r. sygn. akt FZ 65/04, niepubl. oraz z 24 maja 2004r. sygn. akt FZ 85/04, niepubl.). Innymi słowy, z art. 61 § 3 P.p.s.a. wynikają dwa rodzaje obowiązków. Wnioskodawca obciążony jest ciężarem uprawdopodobnienia przesłanek w nim określonych, a Sąd dokonuje wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności, z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 15 grudnia 2005r., I FZ 633/05, niepubl.).
Należy podkreślić, że skoro wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia może nastąpić wskutek czynnego udziału Skarżącej, tj. na jej wniosek, to do wnioskodawcy należy wskazanie którejkolwiek, lub obu przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., z należytym uzasadnieniem. Istotnym jest również, iż ustawodawca posługując się w ww. przepisie zwrotami niedoprecyzowanymi (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków) stronie pozostawił ich konkretyzację.
Skarżąca ograniczyła się jedynie do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Nie wskazała żadnych okoliczności przemawiających za wstrzymaniem zaskarżonego aktu, co uniemożliwia dokonanie oceny przez Sąd.
Sąd zauważa również, że nie można przyjąć, iż udzielenie ochrony tymczasowej Skarżącej w postaci wstrzymania wykonania decyzji, oparte będzie jedynie na uzasadnieniu skargi. Orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie może stanowić swoiście rozumianego rozstrzygnięcia wstępnego.
Powyższe spowodowało, że Sąd nie uwzględnił wniosku, który nie został uzasadniony.
Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 P.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając powyższy stan faktyczny i prawny, działając na podstawie przepisu art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.