Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 24 listopada 2017 r. odrzucił skargę A.M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2017 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych.
Skarżąca w dniu 5 stycznia 2018 r. (data nadania) złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
W uzasadnieniu wniosku Skarżąca wyjaśniła, że niedotrzymanie tego terminu było spowodowane jej długotrwałą nieobecnością w kraju. Skarżąca wskazała, że pracuje we F. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, zwana dalej "P.p.s.a."), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednym z warunków przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu.
Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a., sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1 i § 4 P.p.s.a.). We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.).
Z brzmienia cytowanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesienie wniosku w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełnienie (wraz z wnioskiem) czynności, dla której był ustanowiony termin oraz brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu uzależnione jest od przesłanki uprawdopodobnienia przez wnoszącego wniosek braku winy po jego stronie w uchybieniu terminu. Przy czym uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy nawet przy dołożeniu najwyższej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Strona musi więc uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu, była od niej niezależna (por. postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 20 października 2004 r., sygn. akt IV SA/Gl 647/04, publ. cbosa). Zatem przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.
W niniejszej sprawie bezsprzeczną jest okoliczność, iż w związku z prawidłowością doręczenia Skarżącej przedmiotowej decyzji [...] sierpnia 2017 r. (decyzję odebrał dorosły domownik), termin do złożenia skargi upływał 29 września 2017 r. Bezspornym jest także fakt, iż skargę złożono dopiero 2 października 2017 r. (data nadania).
W świetle przywołanych wyżej przepisów prawa ustalenia wymaga, czy niedochowanie ustawowego terminu do wniesienia skargi w terminie było wynikiem braku staranności Skarżącej. Skarżąca uzasadniając brak winy w uchybieniu terminowi, wskazała na swoją nieobecność w kraju i pracę we F. Zdaniem Sądu, nieobecność w Polsce, wbrew twierdzeniu Skarżącej, nie świadczy o braku winy w uchybieniu terminowi do złożenia skargi w terminie. Podkreślenia wymaga, że skoro Skarżąca złożyła odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...] maja 2017 r. to należało oczekiwać, że organy podatkowe mogą kierować do Skarżącej korespondencję, w tym decyzje.
Zatem wyjeżdżając na długi okres za granicę należało należycie zadbać o własne interesy i ustanowić pełnomocnika. Zwłaszcza, że z treści wniosku nie wynika, aby był to wyjazd nagły, nie dający się przewidzieć. Skarżąca mogła też poprosić dorosłego domownika o przesłanie przedmiotowej decyzji na jej adres w F. Okres 30 dni był czasem wystarczającym na przesłanie decyzji Skarżącej i na osobiste sporządzenie i złożenie skargi przez Skarżącą.
Zdaniem Sądu niezłożenie skargi w terminie nie jest następstwem okoliczności niezależnych od Skarżącej. W ocenie Sądu uchybienie terminowi 7 dni było wynikiem braku staranności Skarżącej, zatem było zawinione.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż nie wystąpiły w przedmiotowej sprawie okoliczności uzasadniające przywrócenie uchybionego terminu i w konsekwencji, na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.