Uzasadnienie
J.P. (dalej Skarżący/Strona) wniósł w niniejszej sprawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Zaskarżonym postanowieniem utrzymano w mocy postanowienie Wójta Gminy S. z dnia [...] sierpnia 2016r. znak: [...], w którym organ ten działając jako wierzyciel uznał zarzuty Strony w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Podstawowym warunkiem dopuszczalności skargi jest to, aby sprawa podlegała właściwości sądu administracyjnego. Stwierdzenie, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego uniemożliwia jej merytoryczne rozpoznanie i powoduje konieczność odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.).
Zakres spraw poddanych kognicji sądów administracyjnych określa art. 3 § 2 i § 3 P.p.s.a. W tym miejscu wskazać należy, że art. 3 § 2 P.p.s.a. został znowelizowany ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658), która weszła w życie z dniem 15 sierpnia 2015 r. Jedną z wprowadzonych nowelizacją zmian było wyłączenie spod właściwości sądów administracyjnych możliwości kontroli postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
W niniejszej sprawie Strona wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela co do zgłoszonych przez Skarżącego zarzutów w toku postępowania egzekucyjnego w administracji, a zatem w sprawie, która stosownie do art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a nie należy do właściwości sądów administracyjnych.
Sąd zauważa, że wprawdzie organ odwoławczy błędnie pouczył Stronę o prawie zaskarżenia postanowienia z dnia [...] września 2016 r. do sądu administracyjnego, jednak zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, błędne pouczenie o prawie wniesienia skargi nie tworzy prawa do skargi. O właściwości sądu administracyjnego przesądzają bowiem przepisy regulujące postępowanie sądowoadministracyjne obowiązujące w dniu rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej. Właściwości sądu administracyjnego nie można wyprowadzić z wadliwego pouczenia organu administracji publicznej lub pouczenia, które w dniu wydania zaskarżonego aktu było prawidłowe, ale w wyniku zmiany przepisów prawa utraciło swoją aktualność (por. postanowienie NSA z dnia 11 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 228/16 oraz postanowienie z dnia 24 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 314/16, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 3 marca 2016 r., sygn.. akt I SA/Kr 1761/15).
Brak kognicji sądów administracyjnych w niniejszej sprawie skutkować musi odrzuceniem wniesionej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę jeżeli zainicjowana tą skargą sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
W tym stanie sprawy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi orzeczono na mocy art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.