Uzasadnienie
Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. (dalej zwany: DUKS) postanowieniem z [...] czerwca 2014 r. działając na podstawie art. 215 § 1 i art. 215 ustawy z dnia 29 sierpnia 1999 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej zwana: O.p.) sprostował oczywistą omyłkę pisarską zawartą w decyzji DUKS z [...] maja 2014 r. określającej G. P. (dalej zwana: Skarżącą) zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. DUKS postanowieniem tym zmienił znak sprawy z "[...]" na "[...]" oraz nr decyzji z "[...]" na "[...]".
Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie. Podkreśliła, że przepisy prawa pozwalają tylko na sprostowanie oczywistych omyłek. W ocenie Skarżącej błąd decyzji byłby oczywisty wyłącznie w sytuacji tzw. czeskiego błędu. Tymczasem decyzja zawiera numer postępowania, który nie jest przypisany do Skarżącej jako podatnika.
Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej zwany: DIS) postanowieniem z 23 września 2014 r. utrzymał w mocy postanowienie DUKS.
W uzasadnieniu postanowienia DIS przywołał treść art. 215 § 1 O.p. oraz wskazał, że w jego ocenie błędy pisarskie zawarte w decyzji z 16 maja 2014 r. stanowią oczywiste omyłki w rozumieniu tego przepisu. Omyłki te wynikają z oczywistego przeoczenia i stanowią nieistotną wadliwość, która w żaden sposób nie wpływa na treść i znaczenie decyzji. Na poparcie stanowiska w sprawie DIS powołał się na wyroki sądów administracyjnych (sygn. akt I SA/Po 902/12, II FSK 1830/10, oraz II FSK 1829/10).
Skarżąca nie zgodziła się z wydanym postanowieniem i złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniosła o uchylenie postanowienia DIS zarzucając mu rażącą obrazę art. 215 § 1, art. 210 § 1, art. 120, art. 121 § 1 O.p. oraz obrazę art. 7 i art. 2 Konstytucji RP. Skarżąca wniosła też o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu ponownie podkreśliła, że błędnego numeru decyzji nie można uznać za oczywistą omyłkę, bowiem w prowadzonym postępowaniu organy podatkowe nadają indywidualną i niepowtarzalną numerację, po której identyfikują podatnika i przedmiot postępowania. Wobec tego chociaż decyzja była zaadresowana na Skarżącą, to jednak oznaczenie postępowania nie można przypisać postępowaniu Skarżącej.
Skarżąca odniosła się ponadto do art. 210 § 1 O.p., wskazując, że wprawdzie przepis ten nie nakłada obowiązku podawania w decyzji jej numeru, ale skoro organy to robią to winny podawać te numery konsekwentnie i rzetelnie. Zaś błędny numer decyzji oznaczał, że decyzja nie mogła trafić do właściwego podatnika. Skarżąca wskazała również, że skoro w myśl art. 120 O.p. organy działają wyłącznie na podstawie przepisów prawa, a w myśl art. 7 Konstytucji organy mogą tylko t na co pozwala im prawo, zatem zamieszczenia w decyzji numeru, jako elementu nie wymienionego w art. 210 § 1 O.p., stanowi działanie naruszające ww. przepisy.
DIS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie.
W piśmie procesowym z 20 kwietnia 2015 r. Skarżąca powtórzyła swoją argumentację ze skargi i dodała, że odpowiedź na skargę jest pełna ogólników i zaprzeczeń. DIS pobieżnie zapoznał się ze skargą i wyciągnął z niej nieuzasadnione wnioski.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Stosownie do treści art. 215 § 1 O.p. organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji.
Wymienione w art. 215 § 1 O.p. wady decyzji charakteryzuje cecha oczywistości. Oczywistość omyłki może wynikać z treści decyzji lub akt sprawy, stanowi ona zarazem granicę przedmiotowej dopuszczalności sprostowania. Wskazuje to jednoznacznie, że w tym trybie można naprawić jedynie oczywiste przeoczenie, czy zastosowanie niewłaściwego słowa, litery, czy cyfry lub też inną omyłkę pisarską o charakterze elementarnym, która co do zasady nie wpływa na treść i znaczenie prostowanej decyzji.
Przepisy Ordynacji podatkowej nie definiują pojęcia "oczywistej omyłki". Jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych wywodzi się, że za oczywistą omyłkę, w rozumieniu tego przepisu, należy uznać błąd, który nie wpływa na znaczenie merytoryczne aktu administracyjnego i jego charakter nie budzi wątpliwości w świetle ustalonego stanu faktycznego sprawy lub stanu prawnego. Przykładem oczywistej omyłki jest przestawienie liter w wyrazie lub dodanie zbędnej litery. Stanowisko takie znalazło odzwierciedlenie w wyroku NSA z dnia 23 lutego 2012 (II FSK 1830/10), w którym podkreślono, że tryb określony w art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej przewiduje jedynie prostowanie błędów i omyłek, które stanowią wady nieistotne a sprostowanie decyzji nie może prowadzić do zmiany jej treści. Podobnie orzekł NSA w wyroku z tego samego dnia (II FSK 1829/10), stwierdzając, że w trybie z art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej można naprawić jedynie oczywiste przeoczenie, czy zastosowanie niewłaściwego słowa lub omyłkę pisarską o charakterze elementarnym, nie wpływające na treść i znaczenie prostowanej decyzji.
Natomiast WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 28 września 2010 r. (II SA/Bd 758/10), podkreślił, że nie podlegają sprostowaniu w trybie art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc w zakresie odnoszącym się do ustalenia obowiązywania prawa, stanu faktycznego, jego kwalifikacji prawnej, czy też ustalania konsekwencji prawnych zastosowanej normy prawnej.
W ocenie Sądu zakwalifikowanie przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W., jako oczywistej omyłki pisarskiej zamieszczonych w numerze oraz znaku decyzji z dnia 16 maja 2014 r. zamiast liczby 1494 liczby 1491 nie narusza cytowanego wyżej przepisu art. 215 § 1 O.p. Świadczy o tym przede wszystkim fakt, iż pozostałe elementy, a w szczególności treść uzasadnienia wskazanej decyzji nazwa organu podatkowego, który ją wydał (Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W.), data wydania (16 maja 2014 r.), adresat (G. P.), przedmiot decyzji (określenie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r.) oraz kwota na jaką opiewała (248.170,00 zł), pozwalają ją bez jakichkolwiek wątpliwości zidentyfikować, jako rozstrzygnięcie dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 rok, skierowane wobec pani G. P..
Tym samym, zdaniem Sądu, nie mogło być wątpliwości o jaką decyzję chodziło organowi I instancji. Nie można też uznać, że sprostowanie numeru decyzji dotyczy istotnego jej elementu. W szczególności bowiem dokonane sprostowanie nie prowadzi do zmiany treści decyzji, której dotyczy, nie wpływa też w jakikolwiek inny sposób na jej treść ani znaczenie, nie dotyczy również stosowania prawa. Powyższe zaś uzasadnia twierdzenie, stosownie do wcześniej wskazanych poglądów judykatury, że błąd w zakresie numeru i znaku decyzji stanowi omyłkę pisarska, która może podlegać sprostowaniu.
Wbrew twierdzeniom Skarżącej, zdaniem Sądu, zmiana numeru oraz znaku decyzji w trybie postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki, nie stanowi takiej zmiany, która uniemożliwiłaby indywidualizację sprawy oraz podatnika. Nadawanie decyzjom numerów i znaków ułatwia organom prowadzenie ewidencji i rejestru spraw. Usprawnia również powoływanie się na decyzje w pismach składanych w trakcie postępowania (administracyjnego czy podatkowego), czy też w postępowaniu przed sądem. Wskazanie numeru (znaku) powoduje, że nie trzeba każdorazowo przywoływać przedmiotu decyzji, którego określenie wymaga często rozbudowanego opisu.
Nie można jednak uznać, jak chce tego Skarżąca, że niewłaściwe wskazanie numeru decyzji, czy znaku sprawy, przesądza o merytorycznej prawidłowości takiej decyzji. Z tych powodów Sąd uznał argumentację, iż jedynie numer (znak) decyzji jednoznacznie odróżnia ją od innych rozstrzygnięć, za nieprzekonującą. Podobne stanowisko wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1158/10 (Lex nr 115273), a Sąd orzekający w niniejszej sprawie, pogląd ten podziela.
Zgodzić się również należy z organem, że wśród elementów, jakie powinna zawierać prawidłowa decyzja podatkowa przepis art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej nie wymienia jej numeru (znaku). Numer (znak) nie jest zatem niezbędnym składnikiem decyzji. Może się więc zdarzyć, że decyzja nie będzie zawierała tego elementu. Nie oznacza to, że decyzji takiej nie będzie można zidentyfikować w sposób jednoznaczny i wystarczający. Na identyfikację decyzji pozwolą bowiem – jak wyżej wskazano – takie choćby elementy jak nazwa organu podatkowego, data wydania, rozstrzygnięcie.
Jednocześnie zdaniem Sądu, brak jest podstaw dla uznania, że zawarcie w decyzji numeru bądź znaku, wobec niewskazania tych elementów w art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej, narusza określoną w art. 7 Konstytucji i 120 O.p. zasadę praworządności. Wyjaśnić należy, że zasada ta wymaga, aby organy władzy publicznej działały tylko tam i tylko w tym zakresie, gdy prawo je upoważnia. Chodzi tu jednak o kompetencje, zadania i tryb postępowania. Brak jest w ocenie Sądu, podstaw do uznania, że zasada praworządności dotyczy tak kazuistycznych kwestii, jak problem zasadności oznaczenia decyzji numerem porządkowym.
W tym stanie rzeczy trafne było stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w W., zgodnie z którym zaistniały błąd w numerze (znaku) decyzji zakwalifikowany został jako oczywista omyłka pisarska i jako taki ulegał sprostowaniu w trybie art. 215 O.p.
Wskazane powyżej wyjaśnienia oraz przedstawione okoliczności sprawy nie pozostawiają wątpliwości, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2014 r. nie narusza przepisów Ordynacji podatkowej. Organ dokonał sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej, do czego był uprawniony w świetle art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej i nie wpłynął w ten sposób na merytoryczną treść decyzji z dnia 16 maja 2014r.
Konkludując, należy zatem stwierdzić, że w świetle powyższych rozważań w ocenie Sądu nie zachodzą okoliczności uzasadniające uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Mając na uwadze wyżej przedstawione okoliczności sprawy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.