Uzasadnienie
N. sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwana dalej: "Skarżącą") wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia 2012 r. do lutego 2013 r.
We skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, iż postępowanie podatkowe wobec niej toczy się od początku 2014 r., a zatem ponad trzy lata (łącznie z kontrolą podatkową i postępowaniem sądowoadministracyjnym). Istniejący spór w istotny sposób ograniczył możliwości zarobkowe Skarżącej do tego stopnia, że Spółka zagrożona jest upadłością, co może nastąpić w przypadku dalszej egzekucji przedmiotowych decyzji podatkowych. Jest to realne niebezpieczeństwo, którego usunięcie będzie w zasadzie niemożliwe, nawet przy ewentualnym uchyleniu zaskarżonych decyzji przez WSA w Warszawie. We wniosku wskazano także, iż N. sp. z o.o. istnieje od 2008 r. i jej likwidacja wiązałaby się z utratą rozpoznawalności marki na rynku, a co za tym idzie ze stratą realnych przychodów, których nie można szybko odbudować zakładając nową spółkę.
Klienci w sprawach projektowania i wznoszenia obiektów budowlanych zwracają dużą uwagę na doświadczenie i historię uprawnionego podmiotu. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody Skarżąca rozumie taką szkodę - majątkową lub niemajątkową - której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Realne zagrożenie upadłością - w sytuacji prowadzonej egzekucji przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W., m.in., z rachunków bankowych, jest - zdaniem Spółki - okolicznością uzasadniająca wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji.
Egzekucja administracyjna będzie dla Spółki dotkliwa i praktycznie będzie się wiązać z utratą praw do samej firmy, posiadającej ugruntowaną pozycję na rynku województwa mazowieckiego. O znaczeniu nazwy Skarżącej świadczy materiał dowodowy zebrany w sprawie, przede wszystkim ilość i wysokość przyjmowanych zleceń. Na ocenę tej wartości nie może wpływać okresowe pogorszenie warunków finansowych, co jest rzeczą normalną w obrocie gospodarczym i co postępuje w związku z prowadzonymi postępowaniami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Użyty w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrot "sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności" oznacza, że orzeczenie uwzględniające taki wniosek ma charakter fakultatywny, a więc może, lecz nie musi być wydane nawet w wypadku, gdy w sprawie występują przesłanki przewidziane w tym przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie zaskarżonego aktu.
Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji nie został poparty żadnymi dokumentami, które przynajmniej uprawdopodabniałyby okoliczności wskazane przez stronę uzasadniające jej zdaniem udzielenie tymczasowej ochrony. Pomimo to, Sąd wziął pod uwagę informacje i dokumenty dołączone przez Skarżącą do wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji Skarżąca powołała się przede wszystkim na realne zagrożenie upadłością wskutek egzekucji należności pieniężnej, m. in., z rachunków bankowych Spółki. Zdaniem Sądu, powyższa okoliczność nie znajduje potwierdzenia w dokumentach załączonych przez Spółkę do wniosku o prawo pomocy. Z dokumentów tych wynika, że w 2014 r. Skarżąca osiągnęła przychód w wysokości 702.971,02 zł, a w 2015 r. w wysokości 160.954,43 zł, natomiast w 2016 r. przychód w wysokości 269.435,56 zł. Nie można również pominąć faktu, iż na początku 2015 r. Skarżąca dysponowała środkami pieniężnymi (w kasie i na rachunkach) w wysokości 647.542,82 zł, a na początku 2016 r. 749.145,55 zł co wynika z przedstawionych bilansów.
W związku z powyższym, zdaniem Sądu, w sprawie nie została chociażby uprawdopodobniona żadna z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkująca uzyskanie tymczasowej ochrony, jaką jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.