Uzasadnienie
Pismem z 16 lipca 2010 r. G.K. A. "G." (dalej: "Skarżący"), wniósł do tutejszego Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] listopada 2010 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za maj 2005 r.
Skarżący pismem z dnia 10 lutego 2011 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz wstrzymanie wykonalności Tytułu Wykonawczego oraz wydanych innych Tytułów, a dotyczących tego samego postępowania za okres od 1 stycznia 2005 r. do 31 grudnia 2007 r., objętych jednym protokółem z kontroli, do czasu kompleksowego rozliczenia 36 Deklaracji miesięcznych AKC, będących efektem jednej kontroli. Wskazał, że sprawy te są w toku opieszałego załatwiania przez Naczelnika Urzędu Celnego i Dyrektora Izby Celnej. Mimo, że sprawa już trwa przeszło 2 lata organa celne nie kończą postępowania administracyjnego i opieszałość urzędów oraz łamanie podstawowych przepisów proceduralnych i prawa materialnego przez urzędników uzasadnia wstrzymanie wykonania decyzji do czasu kompleksowego, prawomocnego rozstrzygnięcia.
Skarżący prowadzi działalność rzetelnie i organ nie wykazał, że z należnego obowiązku podatkowego może o się on nie wywiązać. Dlatego nic nie upoważnia czy zobowiązuje urzędu do stosowania skrajnych, a szkodzących Skarżącemu działań. Takie postępowanie Dyrektora Izby Celnej wskazuje, że organ nie zachowuje szczególnej staranności w swojej pracy i prowadzi działania nacelowane na wyrządzenie Skarżącemu szkody jako przedsiębiorcy i obywatelowi. Skarżący wyjaśnił, że art. 2 Konstytucji nakazuje urzędnikowi i urzędowi robić jedynie to co nakazuje lub zezwala prawo. Prawo nakazuje rozliczenie i załatwienie odwołań i skarg w konkretnych terminach. Nakazuje również precyzyjne rozliczenie należnych podatków oraz zwrotu nadpłat lub zaliczanie ich na przyszłe zobowiązania podatkowe. Zdaniem Skarżącego Dyrektor Izby Celnej i Naczelnik Urzędu Celnego nie zachowali się starannie i selektywnie prowadzą postępowanie, na dodatek niezgodnie z obowiązującymi przepisami.
Dyrektor Izby Celnej egzekwuje rozliczenia cząstkowe, a nie rozlicza poprzednich miesięcy gdzie Skarżący posiada nadpłatę w łącznej kwocie przeszło 25.000 zł. Prowadzona egzekucja, szczególnie w okresie spadku popytu na samochody używane powoduje uniemożliwienie Skarżącemu pracę zawodową, co może zakończyć się jego bankructwem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z kolei z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu Sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Z analizy przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że przesłankami wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków.
Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Analiza powołanych przez Skarżącego we wniosku okoliczności daje podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a., umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd wziął pod uwagę przede wszystkim wysokość zobowiązania podatkowego. Wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić Skarżącego na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Kwota określonego na rzecz Skarżącego zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym wynosi 18.322 zł, co jest kwotą znaczną.
Ponadto egzekucja wymienionej kwoty mogłaby wyrządzić Skarżącemu poważną szkodę i mogłoby negatywnie wpłynąć na działalność gospodarczą Skarżącego i jego zamierzenia gospodarcze. Sąd natomiast nie może w ramach niniejszego postępowania sądowego rozstrzygać o wstrzymaniu wykonania decyzji innych niż zaskarżona, tj. decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z 24 listopada 2010 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za maj 2005 r.
Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.