Uzasadnienie
G. Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w W., zwana dalej: "Skarżącą" lub "Spółka", pismem z dnia 22 października 2014 r. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2014 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r.
Do skargi dołączyła wniosek z dnia 22 października 2014 r. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku Skarżąca wskazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku Spółka wskazała, że kwota 2 115 605 zł stanowi dla niej ogromne obciążenie finansowe. Wyjaśniła, że nie dysponuje wystarczającymi środkami pieniężnymi, które pozwalałyby na uiszczenie przedmiotowego zobowiązania podatkowego. Sytuacja Spółki ciągle się pogarsza.
Ponadto sprzedaż majątku Spółki została określona za zgodą Sądu na 70 % ceny oszacowania nieruchomości i ruchomości. Zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta L. Spółka posiada zaległość w podatku od nieruchomości w łącznej kwocie 1 135 582,50 zł z odroczonym terminem płatności na dzień 31 marca 2015 r., zaś środki zgromadzone na rachunku bankowym wynoszą jedynie 198 578,98 zł co nie wystarcza na pokrycie bieżących zobowiązań Spółki. Zysk Spółki na dzień 25 lipca 2014 r. tj. termin, w którym było składane ostatnie sprawozdanie rachunkowe wynosi zaledwie 210 040,37 zł, co nie jest adekwatne do rzeczywistej sytuacji finansowej Spółki. Skarżąca dodała, że obowiązek natychmiastowej zapłaty wskazanej kwoty podatku spowoduje nieodwracalne skutki finansowe dla Spółki i wywoła poważne problemy w bieżącym funkcjonowaniu Spółki. Doprowadziłoby to do zaległości w opłacaniu bieżących zobowiązań wobec Skarbu Państwa i innych podmiotów oraz w regulacji kosztów postępowania upadłościowego m.in. wypłaty wynagrodzeń zleceniobiorcom czy kosztów utrzymania przedsiębiorstwa. W dalszej perspektywie spowodowałoby to zwłokę w regulowaniu zobowiązań względem wierzycieli a nawet ich całkowitego niezaspokojenia w ramach postępowania upadłościowego.
Skarżąca na potwierdzenie powyższych oświadczeń nadesłała szereg dokumentów, które zostały dołączone do wniosku o przyznanie prawa pomocy m.in. wyciągi z rachunków bankowych, bilans oraz rachunek zysków i strat sporządzony na dzień 30 listopada 2014r., dokument "rozrachunki" sporządzony na dzień 30 listopada 2014 r., deklaracje VAT – 7 za miesiące od czerwca do listopada 2014 r., a także zeznania podatkowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek Skarżącej zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a." wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z analizy przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że przesłankami wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków.
Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu tymczasową ochronę przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zdaniem Sądu, analiza powołanych przez Skarżącą we wniosku okoliczności daje podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a., umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Skarżąca wskazała w swoim wniosku okoliczności, które z uwagi na wykonanie zaskarżonej decyzji mogłyby prowadzić do wyrządzenia jej znacznej oraz nieodwracalnej szkody. Zważyć bowiem należy, iż jak wskazała Skarżąca nie dysponuje ona wystarczającymi środkami pieniężnymi, które pozwalałyby na uiszczenie przedmiotowego zobowiązania podatkowego. Skarżąca podkreśliła, że obowiązek natychmiastowej zapłaty wskazanej kwoty podatku spowoduje nieodwracalne skutki finansowe dla Spółki i wywoła poważne problemy w jej bieżącym funkcjonowaniu. Doprowadziłoby to do zaległości w opłacaniu bieżących zobowiązań wobec Skarbu Państwa i innych podmiotów oraz w regulacji kosztów postępowania upadłościowego m.in. wypłaty wynagrodzeń zleceniobiorcom czy kosztów utrzymania przedsiębiorstwa. W dalszej perspektywie spowodowałoby to zwłokę w regulowaniu zobowiązań względem wierzycieli a nawet ich całkowitego niezaspokojenia w ramach postępowania upadłościowego.
W tej sytuacji zgodzić się należy ze Skarżącą, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W konsekwencji uznać więc należy, że Skarżąca wykazała potrzebę udzielenia jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Z tych przyczyn Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.