Uzasadnienie
Sąd ustanowił B.M., m.in., adwokata z urzędu.
Okręgowa Rada Adwokacka w W., pismem z 15/4/2015 r., do udzielenia pomocy prawnej skarżącej wyznaczyła adw. M.F..
Substytut pełnomocnika z urzędu zapoznał się 3/11/2015 r. z aktami sprawy, a pełnomocnik z urzędu stawił się na rozprawie 6/11/2015 r, gdzie podtrzymał skargę. Nadto wniósł o przyznanie od Skarbu Państwa kosztów postępowania oraz oświadczył, że koszty nie zostały uiszczone przez skarżącego ani w całości, ani w części (por protokół rozprawy z 6/11/2015 r).
Referendarz sądowy wskazuje, że wyznaczony przez Sąd pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270/ - dalej jako u.p.p.s.a). Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy – m.in. – udział w rozprawie, w innych czynnościach procesowych, czy zapoznanie się z aktami sprawy, co miało miejsce w sprawie.
O udzieleniu pomocy prawnej w sprawie referendarz sądowy wnioskuje z udziału w postępowaniu pełnomocnika z urzędu, co zostało wyrażone także w protokole z rozprawy oraz uwidocznione kwitami zapoznania się z aktami sprawy.
Referendarz sądowy, pomimo podjętych działań poszukiwawczych, nie doszukał się żadnych oznak, by stronie nie została udzielona pomoc prawna. Tym samym uznał, że gwarancje dostępu strony do Sądu, znajdującej się w niekorzystnej sytuacji materialnej, zostały zachowane.
W sprawie nie występuje wartość przedmiotu zaskarżenia, ponieważ przed sądem jest rozstrzygnięcie w przedmiocie uchybienia terminu. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. o opłatach za czynności adwokackie oraz ponoszeniu przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r, poz. 461 ze zm), stawki minimalne wynoszą w "innych sprawach" – 240 zł. Podatek od towarów i usług należny od tej kwoty wynosi 55 zł i 20 groszy.
Dlatego, należało, na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8, § 3 u.p.p.s.a., orzec, jak w sentencji.