Uzasadnienie
Skarżący K. S. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. W związku z tym pismem z 28 sierpnia 2018 r. wezwano go do nadesłania wypełnionego formularza PPF w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jednocześnie zobowiązano go do złożenia wskazanych w piśmie dokumentów i oświadczeń dotyczących stanu majątkowego oraz dochodów. Wraz z wezwaniem, o którym mowa wyżej, przesłano Skarżącemu formularz PPF. Wezwanie to doręczono mu w dniu 31 sierpnia 2018 r. Zakreślony w wezwaniu siedmiodniowy termin upływał więc w dniu 7 września 2018 r. (piątek).
Zarządzeniem z 25 września 2018 r. starszy referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania na podstawie art. 257 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej "Ppsa").
Od powyższego zarządzenia starszego referendarza sądowego Skarżący wniósł sprzeciw, w którym wskazał, że nie odebrał pisma z wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy, ponieważ przebywał za granicą i pismo odebrał ktoś inny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.
Art. 260 § 1 Ppsa wskazuje, że rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3).
Zgodnie natomiast z art. 252 § 2 Ppsa wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 Ppsa (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74, CBOSA). Niezłożenie wniosku na urzędowym formularzu bądź złożenie go w sposób nieprawidłowy skutkuje tym, że na podstawie art. 49 § 1 Ppsa należy wezwać do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W konsekwencji uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 Ppsa. W myśl bowiem tego przepisu wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że do Skarżącego trafnie i w sposób prawidłowy skierowane zostało zarządzenie z 28 sierpnia 2018 r. o wezwaniu do złożenia wniosku w prawidłowej formie na formularzu PPF. Skarżący odebrał ww. wezwanie 31 sierpnia 2018 r. Analiza akt postępowania nie potwierdza stanowiska Skarżącego, iż na skutek niefortunnego zbiegu okoliczności to nie on odebrał ww. przesyłkę. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłkę odebrał adresat, co zostało potwierdzone jego podpisem, a nadto zostało zaznaczone przez doręczyciela. Skarżący wezwania nie wykonał.
W świetle wskazanych okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 257 Ppsa w związku z art. 260 § 1–3 Ppsa, orzekł, jak w sentencji postanowienia.