Uzasadnienie
Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], którą odmówił stwierdzenia nieważności swojej decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] określającą Skarżącej E.B. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r.
Na podstawie akt sprawy Sąd przyjął następujący stan faktyczny za podstawę do wydania wyroku w niniejszej sprawie. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...] określił Skarżącej E.B. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. Zobowiązanie to zostało określone od przychodów z działalności gospodarczej prowadzonej w formie spółki Cywilnej T..
Skarżąca wniosła odwołanie od tej decyzji do Dyrektora Izby Skarbowej w W., który decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Pismem z dnia 13 stycznia Skarżąca cofnęła Skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 maja 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 536/12 umorzył postępowanie. Postanowienie to stało się prawomocne.
Pismem z dnia 13 czerwca 2014. Skarżącą wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 z późn. zm.) – zwanej dalej: “O.p.", z powodu rażącego naruszenia art. 107 § 1 i 2 w zw. Z art. 115 § 1 O.p. W uzasadnieniu wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Skarżąca podnosiła, że postępowanie wymiarowe, które zakończyła ww. decyzja zostało wszczęte wyłącznie w stosunku do niej. Zdaniem Skarżącej na podstawie art. 107 § 1 i 2 w zw. Z art. 115 § 1 O.p. postępowanie to winno toczyć się także z udziałem drugiego wspólnika spółki T., który ponosi solidarną odpowiedzialność za zobowiązania spółki.
Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. odmówił stwierdzenia nieważności swojej decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 107 § 1 i 2 w zw. z art. 115 § 1 O.p. gdyż zobowiązanie podatkowe, którego dotyczyła decyzja, której stwierdzenia nieważności zażądała Skarżąca nie jest zobowiązaniem obciążającym spółkę cywilną T.. Oznacza to, że do tego zobowiązania nie ma zastosowania przepis art. 115 § 1 O.p. Uzasadniając to stwierdzenie organ wskazał, że zgodnie z treścią art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz.U. z 2010r. nr 51 poz. 307, dalej powoływanej, jako u.p.d.o.f.) przychody z udziału w spółce niemającej osobowości prawnej podlegają opodatkowaniu u wspólników stosownie do ich udziału w zyskach spółki, co oznacza, że spółka cywilna nie jest podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych. Organ wskazał, że decyzja [...] lipca 2014 r. nr [...] była prawidłowa także z tego powodu, że w sprawie wystąpiły przesłanki do nieuznania za koszty uzyskania przychodów kwot wskazanych w decyzji.
Skarżącą wniosła odwołanie od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], którym zarzuciła naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 w zw. z art. 107 § 1 i 2 w zw. z art. 115 § 1 O.p.
Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia [...] lipca 2014 r.
Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] Skarżącą wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
- - art. 247 § 1 pkt 3 w zw. z art. 107 § 1 i 2 w zw. z art. 115 § 1 O.p.,
- - art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p.
W uzasadnieniu skargi przytoczono taką samą argumentację, jaką powołano we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji [...] grudnia 2011 r. nr [...].
Dyrektor Izby Skarbowej w W. w odpowiedzi na skargę przytoczył argumentację zawarta w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzkie Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna.
Zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę dla rozstrzygnięcia sporu, jaki zaistniał w tej sprawie pomiędzy Skarżącą i Dyrektorem Izby Skarbowej w W. najważniejsze znaczenie ma okoliczność, że decyzja, której stwierdzenia nieważności zażądała Skarżąca została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Skarżącą i następnie Skarżąca cofnęła skargę wniesioną na tę decyzję. W wyniku cofnięcia skargi Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270, z późn. zm.) dalej powoływanej, jako P.p.s.a., postanowieniem z dnia 17 maja 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 536/12 umorzył postępowanie sądowe.
Zgodnie z treścią art. 60 P.p.s.a. Skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z treści tego przepisu wynika, że Sąd przy badaniu cofnięcia skargo ma obowiązek zbadać, czy zaskarżony akt nie jest dotknięty wadą nieważności. Z treści uzasadnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 536/12 wynika, że Sąd uznał decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] za akt administracyjny, który nie był dotknięty wadą nieważności.
Zgodnie z treścią art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i Sąd, który je wydał, lecz również inne Sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
Na podstawie tego przepisu Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę uznał, że wniosek Skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] nie mógł być uwzględniony przez organ z powodu wydania przez Sąd powołanego postanowienia, z którego treści wynika, że Sąd stosownie do art. 60 P.p.s.a. przy wydawaniu tego postanowienia stwierdził, że powołana decyzja nie jest dotknięta wadą nieważności. Ta ocena prawna w zakresie występowania w sprawie wady skutkującej nieważnością decyzji na podstawie art. 170 P.p.s.a. była wiążąca dla Sądu wydającego niniejszy wyrok.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie powołał przepisu art. 170 P.p.s.a. w związku z powołanym postanowieniem, jako podstawy do nieuwzględnienia wniosku Skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...], co stanowiło naruszenie art. 210 § 4 O.p. Zdaniem Sądu uchybienie to nie miało wpływu na wynika sprawy i jako takie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. a contrario nie stanowiło podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Niezalenie od powyższej konstatacji Sąd uznał, że organ zasadnie stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że decyzja, której stwierdzenia nieważności Skarżąca zażądał nie naruszała prawa w żadnym stopniu. W sprawie nie doszło do naruszenia art. 107 § 1 i 2 w zw. z art. 115 § 1 O.p. Przepisy te mają zastosowanie w sytuacji, gdy postępowanie w sprawie wymiaru zobowiązania podatkowego zakończy się wydaniem decyzji określającej lub ustalającej zobowiązanie podatkowe spółki cywilnej i zobowiązanie to nie zostanie zapłacone przez spółkę(art. 108 § 1 pkt 1 i 2 i § 4 O.p.). Dopiero wówczas może być prowadzone postępowanie na podstawie art. 115 § 1 w stosunku do wspólników w celu ustalenia ich odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki cywilnej, wynikające z decyzji podatkowej.
Zobowiązanie podatkowe, którego dotyczyła decyzja, której stwierdzenia nieważności zażądała Skarżąca, nie jest zobowiązaniem obciążającym spółkę cywilną T.. Wynika to z treści art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz.U. z 2010r. nr 51 poz. 307, dalej powoływanej, jako u.p.d.o.f.), który stanowi, że przychody z udziału w spółce niemającej osobowości prawnej podlegają opodatkowaniu u wspólników stosownie do ich udziału w zyskach spółki. To uregulowanie powoduje, że spółka cywilna w świetle przepisów u.p.d.o.f. w ogóle nie jest podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych. Postępowanie prowadzone w stosunku do wspólnika spółki cywilnej w celu wymiaru mu zobowiązania podatkowego na podstawie art. 45 ust. 6 u.p.d.o.f. od przychodów uzyskanych z działalności prowadzonej w formie spółki cywilnej może dotyczyć wyłącznie zobowiązania tego wspólnika jako osoby fizycznej a nie zobowiązania spółki cywilnej w podatku dochodowym spółki. Dlatego w postępowaniu tym stroną na podstawie art. 115 § 1 O.p. nie mogą być inni wspólnicy, gdyż postępowanie to nie dotyczy ich praw i obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego.
W rozpoznej sprawie organ zasadnie stwierdził, że decyzja, której stwierdzenia nieważności zażądała Skarżąca nie naruszał w sposób rażący także innych przepisów, na podstawie których organ określił Skarżącej zobowiązanie podatkowe.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę w całości.