Uzasadnienie
Z. S.A. z siedzibą w R. (dalej: "Spółka") wnioskiem z [...] sierpnia 2007r. (data wpływu [...] sierpnia 2007r.) zwróciła się z pytaniami:
- 1. czy koszty usługi analizy dokonanej przez firmę doradczą mogą stanowić u Spółki koszty uzyskania przychodów?
- 2. czy koszty poniesione w celu uzyskania dotacji, np. koszty sporządzenia wniosku, biznesplanu, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów w momencie ich poniesienia, nawet gdy Spółka dotacji nie otrzyma lub z dotacji sfinansuje zakup środków trwałych?
Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, że Spółka zainteresowana jest uzyskaniem dotacji na rozwój działalności. W tym celu zawarła umowę z firmą doradczą, która ma przeprowadzić analizę dostępnego wsparcia ze źródeł wspólnotowych – dotacji z funduszy strukturalnych Unii Europejskiej na lata 2007–2013. Spółka jest zobowiązana zapłacić firmie wynagrodzenie. Będzie ponosiła także wydatki związane z ubieganiem się o dotacje (np. na sporządzenie wniosku czy biznesplanu).
W ocenie Spółki kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów – art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000r. Nr 54 poz. 654 ze zm., dalej: "u.p.d.p."). Kosztami takimi są również koszty ogólne związane z funkcjonowaniem firmy, niemające bezpośredniego powiązania z żadnymi konkretnymi przychodami, w tym koszty sporządzenia analizy przez firmę doradczą, które stanowić mogą koszt uzyskania przychodów w momencie ich poniesienia. Zawarcie umowy z firmą doradczą było niezbędne, gdyż Spółka nie posiada wiedzy co do możliwości uzyskania dotacji. Pisemna analiza możliwości uzyskania wsparcia ze źródeł wspólnotowych obejmie dostępne dotacje oraz pozwoli na podjęcie działań w celu uzyskania dotacji, zaplanowanie i zorganizowanie procedur mających na celu ich uzyskanie. Dotacje będą wykorzystane na cele związane z działalnością Spółki. Dodatkowe środki pieniężne to dodatkowy kapitał inwestycyjny, a inwestycje to źródło zwiększenia przychodów.
Koszt sporządzenia analizy nie jest wydatkiem związanym bezpośrednio z przychodem w postaci dotacji. Nie jest to wydatek poniesiony w celu uzyskania dotacji, lecz wydatek, który Spółka ponosi po to, by określić, z jakich preferencji może skorzystać. Wydatek ten więc nie tyle warunkuje uzyskanie przychodu w postaci dotacji, co pozwala na ustalenie właściwej strategii gospodarczej.
Kosztami uzyskania przychodu będą również koszty poniesione w celu uzyskania dotacji (koszty sporządzenia wniosku, biznesplanu, itp.). Także, gdy dotacja nie zostanie przyznana. O uznaniu wydatku za koszt uzyskania przychodów decyduje celowość kosztu w momencie jego poniesienia, a nie to, czy cel ten ostatecznie został osiągnięty. Nie ma też znaczenia, czy uzyskana dotacja skorzysta ze zwolnienia od opodatkowania na podstawie przepisów u.p.d.p.
Dotacje otrzymane w 2007r. będą co do zasady podlegały zwolnieniu od opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 47 lub 48 u.p.d.p. Fakt zwolnienia dotacji z opodatkowania nie ma wpływu na możliwość zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów. Nie są one bowiem kosztami bezpośrednio związanymi z przychodem z dotacji, lecz pośrednio z przychodami osiąganymi przez Spółkę (koszt otrzymania dotacji pozwoli uzyskać środki pieniężne, które zostaną w odpowiedni sposób zainwestowane). Są to więc koszty związane z funkcjonowaniem Spółki.
Dotyczy to także sytuacji, gdy z dotacji sfinansuje się zakup środków trwałych. Koszty uzyskania dotacji nie są kosztami związanymi z zakupem tych środków w rozumieniu art. 16g ust. 3 u.p.d.p. Są nimi m. in. cena, koszt transportu, prowizji oraz inne koszty związane z jego zakupem, które można przypisać do czynności zakupu środka. Zakupu środka trwałego nie można powiązać z kosztami sporządzenia wniosku o przyznanie dotacji czy biznes planu, które stanowią ogólne koszty, wynikające z działalności gospodarczej. W momencie składania wniosku o dotację nie wiadomo, czy dotacja zostanie uzyskana, a więc nie może być mowy o związku kosztów uzyskania dotacji z kosztami zakupu środka trwałego.
Minister Finansów w interpretacji z [...] listopada 2007r. (data doręczenia [...] listopada 2007r.) uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.p. każdy wydatek celowo poniesiony z zamiarem uzyskania przychodu winien być uznany za koszt uzyskania przychodu, chyba że został wymieniony w katalogu kosztów nie stanowiących kosztów uzyskania przychodu – art. 16 u.p.d.p. W myśl art. 7 ust. 3 pkt 3 u.p.d.p. przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w pkt 1 i 2, przy czym w przypadku podatników prowadzących działalność przez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład (w art. 3 ust.
- 2) uwzględnia się koszty uzyskania przychodów wymienionych w art. 21, jeżeli przychody te zostały uwzględnione przez podatnika przy ustalaniu dochodu przypadającego na zagraniczny zakład.
Przepisy art. 17 ust. 1 pkt 47 i 48 u.p.d.p. wprowadzone od 1 stycznia 2007r. stanowią nowe zwolnienia, obejmujące m. in. dotacje z budżetu państwa. Wydatki sfinansowane środkami pochodzącymi z dotacji nie stanowią jednak kosztów uzyskania przychodów – art. 16 ust. 1 pkt 58 u.p.d.p. Środki pomocowe pochodzące z funduszy strukturalnych Unii Europejskiej oraz współfinansowane ze środków krajowych przeznaczonych na realizację programów operacyjnych będące wydatkami budżetu państwa należy traktować, jako dotacje rozwojowe. Dotacje takie podlegać będą zwolnieniu – art. 17 ust. 1 pkt 47 i 48 u.p.d.p. Wydatków bezpośrednio nimi sfinansowanych nie zalicza się więc do kosztów uzyskania przychodów – art. 16 ust. 1 pkt 58 ww. ustawy. Stąd też także wydatki związane z ubieganiem się o dotacje (np.: koszty analizy dokonanej przez firmę doradczą, koszty sporządzenia wniosku, biznesplanu), zarówno w sytuacji uzyskania dotacji, jak i jej nie przyznania, nie będą stanowiły kosztów uzyskania przychodów.
W przypadku przeznaczenia pomocy na inwestycje otrzymane środki (jako zwrot tych wydatków w formie refundacji ze środków funduszy strukturalnych oraz współfinansujących krajowych środków publicznych) nie będą przychodami podatkowymi w myśl art. 12 ust. 4 pkt 6a u.p.d.p., ani kosztami podatkowymi. Odpisy amortyzacyjne od części wartości inwestycji, która została zrefundowana, nie będą stanowiły kosztów podatkowych – art. 16 ust. 1 pkt 48 u.p.d.p.
W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa Spółka, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, zarzuciła Ministrowi naruszenie: 1) art. 15 ust. 1 u.p.d.p. przez jego niezastosowanie;2) art. 7 ust. 3 pkt 3 u.p.d.p. przez jego niezasadne zastosowanie oraz 3) art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr 8 poz. 60 ze zm., dalej: "O.p.").
Wniosła o usunięcie naruszeń przez wydanie rozstrzygnięcia zgodnego z jej stanowiskiem. Wskazała, że uzyskanie przez Spółkę analizy przyniesie jej korzyści w postaci informacji o możliwościach pozyskania dotacji na rozwój swojej działalności, które pozwolą jej zaplanować ścieżki rozwoju gospodarczego. Ewentualne dotacje zostaną wykorzystane na działalność Spółki i będą miały wpływ na wysokość osiąganych przychodów. Dodatkowe środki pieniężne to dodatkowy kapitał inwestycyjny, czyli potencjalne źródło zwiększenia przychodów.
Minister nieprawidłowo powiązał koszty analizy dotyczącej możliwości uzyskania dotacji z przyszłymi przychodami zwolnionymi od opodatkowania. Zwłaszcza nieprawidłowo zastosował art. 7 ust. 3 pkt 3 u.p.d.p. Nie można bowiem powiązać kosztu analizy z otrzymaną ewentualnie dotacją. Informacje zawarte w analizie pozwolą Spółce podjąć działania mające na celu wybór ścieżki rozwoju gospodarczego. Koszt analizy to koszt poniesiony na usługę doradczą (konsultingową), a więc koszt pośrednio związany z przychodami stanowiący koszt uzyskania przychodów w momencie poniesienia. Art. 7 ust. 3 pkt 3 u.p.d.p. nie można zastosować także dlatego, że koszty poniesione na sporządzenie wniosku i biznes planu nie są kosztami bezpośrednio związanym z przychodem z dotacji. Koszty te mają na celu nie tyle uzyskanie samej dotacji, ale uzyskaniu możliwości rozwoju działalności gospodarczej. Celem ponoszenia kosztów jest unowocześnienie produkcji, zwiększenie wydajności, itp.
Cel ten spełnia warunki określone w art. 15 ust. 1 u.p.d.p. Jednocześnie nie należy ich wiązać z przychodem zwolnionym od opodatkowania (dotacją), ale z przychodami, które Spółka uzyska lub może uzyskać na skutek wprowadzenie w życie planu rozwoju działalności realizowanego dzięki dotacjom. Koszt na moment poniesienia jest kosztem w celu uzyskania przychodów także, gdy dotacja nie zostanie przyznana. Dotyczy to także sytuacji, z dotacji sfinansuje się zakup środków trwałych. Koszty sporządzenia wniosku o dotacje lub biznesplan nie są związane z zakupem środka trwałego. Nie będą więc zwiększać wartości początkowej środka trwałego. Powinny zatem być potrącone w momencie ich poniesienia.
Koszty ogólnej analizy dotyczącej możliwości uzyskania jakichkolwiek dotacji oraz koszty związane z sporządzeniem wniosku o uzyskanie dotacji oraz biznesplanu spełniają przesłanki określone w art. 15 ust. 1 u.p.d.p.
Minister Finansów w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji. Jednocześnie podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, ze względu na: błędną wykładnię art. 15 ust. 1 oraz art. 7 ust. 3 pkt 3 u.p.d.p. Do kosztów uzyskania przychodów można włączyć nie tylko wydatki niezbędne, ale także potrzebne, przydatne w działalności gospodarczej, a nawet takie, które pozwalają na uzyskanie oszczędności, uniknięcie ciężarów, zachowanie ciągłości funkcjonowania lub płynności finansowej, zapobieżenie stratom (wyrok WSA w Warszawie z 8 sierpnia 2006r., sygn. akt III SA/Wa 1447/2006; uchwala składu 7 sędziów NSA z 18 czerwca 2007r., sygn. akt II FPS 8/2006; wyrok NSA we Wrocławiu z 20 maja 2003r., I SA/Wr 2854/2000). Do kosztów uzyskania przychodów można więc zaliczyć wydatki poniesione na sporządzenie analiz. O tym co jest celowe w prowadzonej działalności gospodarczej i może mieć wpływ na uzyskanie przychodu decyduje prowadzący na własne ryzyko i rachunek działalność gospodarczą.
Organ podatkowy pomijając przy ustalaniu podstawy opodatkowania ewidentnie poniesione wydatki i arbitralnie ustalając, że dany wydatek nie jest kosztem uzyskania przychodu działa niezgodnie z prawem, jeśli podatnik przedstawia obszerną argumentacje wskazującą na potrzebę (a nie niezbędność) dokonania wydatku (wyrok NSA z 21 marca 1997r., sygn. akt I SA/Gd 3280/95). Nie ma przy tym znaczenia, czy dotacja korzysta ze zwolnienia od opodatkowania na podstawie przepisów u.p.d.p. Fakt zwolnienia dotacji z opodatkowania nie ma wpływu na możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na zakup usługi doradczej, kosztów sporządzenia wniosku o dotację oraz biznesplanu. Nie są to bowiem koszty bezpośrednio związane z przychodem w postaci dotacji, lecz pośrednio z przychodami osiąganymi przez Spółkę. Nie jest to wydatek służący uzyskaniu przychodu z dotacji. Jest to wydatek, który Spółka ponosi po to, by określić, z jakich preferencji może skorzystać. Wydatek ten więc pozwala Spółce na ustalenie właściwej strategii gospodarczej, są to koszty związane z jej funkcjonowaniem.
Skorzystanie z usług doradczych należy uznać za działanie racjonalne, gdyż zapobiega błędnym decyzjom mogącym wpłynąć na finanse Spółki. Są to koszty służące funkcjonowaniu podmiotu. Nie znajdzie zatem zastosowania art. 7 ust. 3 pkt 3 u.p.d.p. (nawet przy założeniu, że dotacja byłaby przychodem podlegającym zwolnieniu z opodatkowania)
Dotyczy to także sytuacji, gdy z dotacji sfinansuje się zakup środków trwałych. Koszty uzyskania dotacji nie są kosztami związanymi z zakupem środków trwałych w rozumieniu art. 16g ust. 3 u.p.d.p. Dlatego też zakupu środka trwałego nie można powiązać z kosztami sporządzenia wniosku o przyznanie dotacji czy biznes planu. Koszty te są kosztami ogólnymi, wynikającymi z działalności gospodarczej. W momencie składania wniosku niewiadomo, czy dotacja zostanie uzyskana, a więc nie może być mowy o związku kosztów uzyskania dotacji z kosztami zakupu środka trwałego. Koszt sporządzenia analizy nie jest równocześnie wydatkiem związanym bezpośrednio z przychodem w postaci dotacji. Koszty sporządzenia analizy stanowią koszty usług doradczych będące kosztami uzyskania przychodów, a z uwagi na pośredni związek z uzyskiwanymi przychodami powinny być potrącalne w dacie poniesienia.
Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Kontroli Sądu poddano interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego. Ocena merytorycznej zasadności stanowisk stron poprzedzona jednakże być musi ustaleniem, czy zachowano szczególne wymogi procesowe związane z wydawaniem tego rodzaju rozstrzygnięć. Sąd rozważył przede wszystkim kwestię zachowania przez organ udzielający interpretacji – Ministra Finansów – terminu określonego w art. 14d O.p. oraz wpływu uchybienia temu terminowi na możliwość wydania interpretacji.
Zdaniem Sądu termin ten nie został naruszony.
Zgodnie z ww. przepisem art. 14d O.p. (w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2007r.) interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Do tego terminu nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4 O.p. W ocenie Sądu termin, o którym mowa w art. 14d O.p. może być uznany za zachowany tylko wówczas, gdy przed jego upływem interpretacja zostanie skutecznie doręczona wnioskodawcy. Prawidłowość tego stanowiska znajduje potwierdzenie w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 listopada 2008r. sygn. akt I FPS 2/08, o treści następującej: "w stanie prawnym obowiązującym w 2005 r., pojęcie "niewydanie postanowienia" użyte w art. 14 b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (tekst. jedn. – Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), oznacza brak jego doręczenia w terminie 3 miesięcy, liczonym od dnia otrzymania wniosku, o którym stanowi przepis § 1 powołanego artykułu".
Wyżej przywołaną uchwałę podjęto na tle stanu prawnego obowiązującego przed 1 lipca 2007r., a zatem poprzedzającego stan prawny właściwy dla wydania zaskarżonej interpretacji. Niemniej jednak w uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie wskazał, że również na gruncie przepisu art. 14d O.p. do zachowania określonego w nim terminu konieczne jest doręczenie, a nie samo wydanie interpretacji, rozumiane jako jej sporządzenie, opatrzenie datą i podpisanie przez uprawnioną osobę.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, pod rządem obowiązujących obecnie unormowań prawnych, zwrot "wydać interpretację" (art. 14b i 14j O.p.) jest zatem ścisłym odpowiednikiem słów "udzielić interpretacji" (art. 14a § 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2007r.). Zmiana brzmienia przepisów Ordynacji podatkowej nie stwarza więc podstaw do innego rozumienia pojęcia "nie wydanie interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d" (art. 14o § 1 znowelizowanej O.p.). Skład orzekający w niniejszej sprawie poglądy powyższe podziela.
Z akt rozpatrywanej sprawy wynika, że Spółka wniosek o wydanie interpretacji złożyła 24 sierpnia 2007r. Ostatni dzień terminu, w którym możliwe było doręczenie zaskarżonej interpretacji przypadał na sobotę – 24 listopada 2007r. Tym samym Minister Finansów miał prawo doręczyć zaskarżoną interpretację, stosownie do dyspozycji art. 12 § 5 O.p., w poniedziałek. Jeśli bowiem ostatni dzień terminu przypada na przykład na sobotę, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Zaskarżoną interpretację doręczono stronie skarżącej w poniedziałek, tj. 26 listopada 2007r. – w ostatni dzień terminu, w którym możliwe było jej doręczenie.
Tym samym nie doszło do naruszenia przez Ministra Finansów art. 14d O.p. w związku z art. 14o O.p. i art. 12 § 5 O.p.
Sąd przechodząc do meritum sprawy wyjaśnia, że zaskarżona interpretacja nie mogła ostać się w obrocie prawnym.
Jakkolwiek rację ma organ podatkowy wydający zaskarżoną interpretację, że w przypadku przeznaczenia pomocy z dotacji na inwestycje (także w środki trwałe) - zwrot tych wydatków w formie refundacji ze środków funduszy strukturalnych oraz współfinansujących krajowych środków publicznych - nie będzie stanowił przychodów podatkowych w myśl art. 12 ust. 4 pkt 6a u.p.d.p., ani kosztów podatkowych, a także odpisy amortyzacyjne od części wartości inwestycji, która została zrefundowana, nie będą stanowiły kosztów podatkowych – art. 16 ust. 1 pkt 48 u.p.d.p., niemniej jednak uwagi te nie dotyczą w pełni stanu faktycznego opisanego we wniosku o zaskarżoną interpretację.
Skarżąca Spółka opisując stan faktyczny nie podnosiła bowiem, że koszty opinii zostaną sfinansowane z przyznanych dotacji. Wyjaśniła jedynie, że zwróci się o opinię do firmy doradczej, a pisemna analiza dotyczącą możliwości otrzymania przez Spółkę wsparcia ze źródeł wspólnotowych – funduszy strukturalnych Unii Europejskiej na lata 2007-2013 pozwoli jej podjąć działania w celu uzyskania dotacji na rozwoju, poczynić plany i zorganizować procedury mające na celu uzyskanie dotacji. Koszt sporządzenia analizy nie jest wydatkiem bezpośrednio związanym z przychodem z dotacji. Spółka uznała tym samym, że są to wydatki pośrednie, które mogą być potrącone w momencie ich poniesienia.
Stanowisko organu w ramach tak przedstawionego stanu faktycznego i stanowiska Spółki należy uznać za nieprawidłowe. W dotychczasowym orzecznictwie sądowym nie kwestionowano, że wydatki poniesione na konsultacje prawne, sporządzanie opinii prawnych mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów (por. np. wyrok NSA z 23 maja 1998r. sygn. akt SA/Rz 137/97, LEX nr 32954; wyrok WSA w Warszawie z 21 listopada 2008r., sygn. akt III SA/Wa 1700/08). Przedmiotowe wydatki odnoszą się do nieokreślonego przychodu, tak co do wysokości, jak i czasu jego uzyskania. Dlatego koszty poniesione na ten cel nie są bezpośrednio związane z ewentualnym otrzymanym konkretnym przychodem z ewentualnie otrzymanymi dotacjami. W takim przypadku oczywistym jest, że koszty te mogą być zaliczone do pośrednich kosztów uzyskania przychodów, takich, co do których nie zachodzi bezpośrednia relacja z konkretnym przychodem.
W tym przypadku ważne jest jednak wykazanie przez podatnika, że poniesienie kosztów opinii – analizy było niezbędne do realizacji celów opisanych w art. 15 ust. 1 u.p.d.f., a koszty te nie zostały wymienione w art. 16 ust. 1 u.p.d.p. We wniosku o interpretację Spółka wskazała, że koszty opinii są jej niezbędne, bowiem nie posiada wiedzy na temat możliwości otrzymania wsparcia ze źródeł wspólnotowych – funduszy strukturalnych Unii Europejskiej na lata 2007-2013. Analiza doradcza pozwoli jej również podjąć działania w celu uzyskania dotacji na rozwoju, poczynić plany i zorganizować procedury mające na celu uzyskanie dotacji.
Zdaniem Sądu w sposób nienależyty została również uzasadniona przez Ministra Finansów kwestia braku możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków Spółki na sporządzenie wniosku o dotacje i biznesplan. W tym zakresie Spółka nie podnosiła także, że zamierza pokryć wydatki z powyższych tytułów ze środków uzyskanych z dotacji. Tymczasem organ podatkowy powołuje się na treść art. 16 ust. 1 pkt 58 p.d.p., który stanowi, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków i kosztów bezpośrednio sfinansowanych z dochodów (przychodów), o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 14a, 23, 24, 42, 47 i 48 lub ze środków, o których mowa w art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. Nr 96, poz. 873, z zm.). W tym kontekście Sądu uznaje, że uzasadnienie wyrażone w zaskarżonej interpretacji jest błędne.
Sąd stwierdza przy tym, że skoro w uzasadnieniu wniosku skarżąca Spółka wskazała, że działania podejmowane w celu otrzymania dotacji są działaniami podejmowanymi w celu uzyskania przez Spółkę nowych środków finansowych, należy je uznać za działania podejmowane w celu ogólnego rozwoju Spółki jako podmiotu gospodarczego, stanowiące jednocześnie działanie w celu zabezpieczenia działalności Spółki, jako źródła jej przychodów.
Sąd w tym miejscu zauważa, że czym innym jest zbadanie przez organ w postępowaniu podatkowym konkretnych okoliczności faktycznych i wyciągnięcie na ich podstawie odpowiednich wniosków z uwzględnieniem obowiązujących przepisów, a czym innym zajęcie stanowiska w sprawie o interpretację, w której podatnik przedstawił stan faktyczny i płynące z niego w jego ocenie konsekwencje prawno-podatkowe. Z obowiązujących przepisów nie wynika, że organ podatkowy ma możliwości kwestionowania, bądź przeinaczania stanu faktycznego wskazanego przez podatnika. Może jedynie wzywać podatnika o jego uzupełnienie, w sytuacji, gdy stan faktyczny, bądź zdarzenie przyszłe nie zostały przedstawione w sposób wyczerpujący (art. 14b § 3 O.p. w związku z art. 14h O.p.). Tym samym Minister Finansów udzielając interpretacji przepisów prawa podatkowego winien działać w ramach stanu faktycznego nakreślonego przez podatnika.
Skoro w rozpoznawanej sprawie Minister Finansów w wyżej opisanym zakresie działał wbrew wyżej wskazanym przepisom, zaskarżoną interpretację należało wyeliminować z obrotu prawnego na mocy art. 146 § 1 P.p.s.a.