Uzasadnienie
Postanowieniem z 23 sierpnia 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę G. O. (zwanej dalej "Skarżącą") na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] września 2006r., Nr [...], w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia od postanowienia w sprawie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego, wskazując iż powodem odrzucenia skargi było nieuiszczenie przez Skarżącą w zakreślonym przez Sąd terminie wpisu sądowego. Postanowienie to stało się prawomocne od dnia 29 września 2007r.
W piśmie procesowym z 26 kwietnia 2008r., przekazanym przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 5 czerwca 2008r., Skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Wniosek o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie jest niedopuszczalny. Formułując powyższą ocenę Sąd miał na uwadze treść art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a.".
Zgodnie z powoływanym przepisem prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania (podkreślenie Sądu).
Z powyższego przepisu wynika, że aby doszło do merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym muszą zostać spełnione łącznie dwa warunki. Po pierwsze strona postępowania musi wystąpić ze stosownym wnioskiem, po drugie zaś musi to uczynić przed wszczęciem postępowania (np. przed wniesieniem skargi) lub w toku tegoż postępowania (przed uprawomocnieniem się orzeczenia kończącego postępowanie).
Jak już wspomniano sprawa Skarżącej została zakończona postanowieniem tutejszego Sądu z 23 sierpnia 2007r. o odrzuceniu skargi, które stało się prawomocne od dnia 27 września 2007r. W konsekwencji stwierdzić należało, że postępowanie w niniejszej sprawie już się nie toczy, czy też – innymi słowy – postępowanie to nie jest już "w toku". Uprawomocnienie się orzeczenia kończącego postępowanie kończy jego bieg.
Powyższe oznacza, że wniosek Skarżącej jest niedopuszczalny i że w tej sytuacji, bez konieczności dokonywania oceny oświadczeń Skarżącej, co do jej sytuacji majątkowej i zdolności płatniczych, należało orzec, jak w sentencji postanowienia.
W tych warunkach, biorąc pod uwagę, że przepisy p.p.s.a. nie dają podstawy do odrzucenia takiego wniosku jako niedopuszczalnego, na podstawie art. 254 § 1 w zw. z art. 243 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.