Uzasadnienie
Zawiadomieniem z dnia 19 czerwca 2017 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. dokonał wykreślenia S. z siedzibą we Włoszech (dalej: "Skarżąca") z rejestru podatników podatku od towarów i usług.
W dniu 11 października 2017 r. (data prezentaty organu, k. 3 akt sądowych) Skarżąca wniosła skargę na ww. czynność.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na uchybienie ustawowemu terminowi do jej wniesienia.
Przy piśmie z dnia 18 października 2018 r. organ nadesłał uwierzytelnioną kserokopię odpowiedzi Poczty Polskiej udzielonej w postępowaniu reklamacyjnym dotyczącym zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej ww. zawiadomienie, z której wynika, że doręczenie nastąpiło w dniu 3 lipca 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.
Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Z akt sprawy wynika, że zawiadomienie o wykreśleniu z rejestru podatników podatku od towarów i usług doręczono Skarżącej w dniu 3 lipca 2017 r., zatem termin do wniesienia skargi upływał z dniem 2 sierpnia 2018 r. (środa). Natomiast skargę wniesiono dopiero w dniu 11 października 2018 r., a więc już po upływie trzydziestodniowego terminu przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a.
Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy Skarżącej (art. 52 § 3 zd. 2 P.p.s.a.). Okoliczności takich nie wskazała sama Skarżąca oraz nie dopatrzył się ich Sąd badając akta sprawy.
Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę, o czym orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. jak w punkcie 2 sentencji.