Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2006 r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W.z dnia [...]czerwca 2006 r., nr [...], odmawiającą T. K. zwrotu pobranych w drodze egzekucji środków pieniężnych z tytułu zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 r. w kwocie [...] zł., wynikających z decyzji ostatecznej Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...], określającej podatek dochodowy od osób fizycznych za 1997 r.
Wymienioną decyzją z dnia [...]listopada 2002 r. określono T. i A.K. podatek dochodowy od osób fizycznych za 1997 rok w kwocie 4.521,20 zł., zaległość podatkową w kwocie 4.047,30 zł. oraz odsetki za zwłokę wg stanu na dzień wydania decyzji w kwocie 6.920,10 zł., kwestionując odliczenie z tytułu gromadzenia oszczędności na rachunku prowadzonym przez kasę mieszkaniową.
Decyzja ta została uznana za skutecznie doręczoną i wobec niewniesienia od niej środka zaskarżenia stała się ostateczna.
Mimo, że później uruchamiane były postępowania w sprawie wznowienia postępowania oraz stwierdzenia nieważności decyzji, nigdy nie została ona wzruszona w żadnym trybie zarówno przez organy podatkowe jak i sąd administracyjny.
Postępowanie wznowieniowe zakończyło się decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia[...] grudnia 2003 r., nr [...], mocą której organ ten odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją wymiarową. Postępowanie to było przedmiotem kontroli WSA w Warszawie, który wyrokiem z dnia 13 stycznia 2005 r. sygn. akt III S.A. Wa 836/04 oddalił skargę strony.
Natomiast decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji wymiarowej.
Wobec tego, że zaległość podatkowa nie została uregulowana z określonym przez prawo terminie, oraz nie dokonano jej wpłaty po uprzednim upomnieniu z dnia 11 lutego 2003 r., zastosowano przymusową formę realizacji zobowiązania podatkowego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. brak jest podstaw do zwrotu kwoty wyegzekwowanej w drodze przymusowej realizacji zobowiązania podatkowego, gdyż egzekucja prowadzona była w oparciu o obowiązującą do dnia dzisiejszego decyzję administracyjną, zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez T. K., który wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji wymiarowej z dnia [...] listopada 2002 r., a także o wypłacenie odszkodowania za straty moralne i utratę zdrowia w okresie prowadzenia sporu w wysokości 10.000 zł. Skarżący wniósł również o dołączenie dowodów będących w aktach sądowych o sygn. III SA/WA 836/04 oraz zwrot kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skarżący powołał się na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...] o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją wymiarową z [...]listopada 2002 r. Skarżący podkreślił, że decyzja o wznowieniu postępowania nie została przez nikogo zaskarżona, więc uprawomocniła się, lecz organy odmawiają jej wykonania.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Skarga jest niezasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Jak wynika z załączonych akt administracyjnych, decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...], na którą powołuje się skarżący została wydana w toku postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją wymiarową, lecz nie kończyła jeszcze postępowania wznowieniowego. Mocą tej decyzji uchylona została decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] września 2003 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania.
Z treści decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2003 r. wyraźnie wynika, że nie przesądza ona o merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy, lecz nakazuje organowi I instancji rozpoznać ją zgodnie z wnioskiem strony o wznowienie postępowania.
Ostatecznie postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zostało zakończone decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...], mocą której organ ten odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją wymiarową.
Postępowanie to było przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 13 stycznia 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 836/04 oddalił skargę strony i wyrok ten stał się prawomocny.
Zgodnie z art. 170 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przepis ten statuuje moc wiążącą prawomocnego orzeczenia sądu jako aktu władzy państwowej. Jej swoistość wyraża się w tym, że obejmuje także inne sądy (w tym Naczelny Sąd Administracyjny) i inne organy państwowe, w tym także orzekające w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym, które muszą brać pod uwagę nie tylko fakt istnienia, ale i treść prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego. Podmioty te są więc związane faktem i treścią prawomocnego orzeczenia sądu, co implikuje w sposób bezwzględny uwzględnienie powyższego w wydawanych przez nie rozstrzygnięciach.
Ratio legis powołanego przepisu polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (por. wyr. NSA z 19 maja 1999 r., IV SA 2543/98, niepubl).
Niezasadny jest również wniosek skarżącego o odszkodowanie za straty moralne i utratę zdrowia i to nie tylko dlatego, że w niniejszej sprawie Sąd skargę oddalił, lecz również dlatego, że rozpoznanie takiego wniosku nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Z powyższych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.