Uzasadnienie
1) Zgodnie z art. 245 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a, przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, o który wnioskuje strona – tj. zwolnienia od kosztów sądowych - następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Zasadą przyjętą przez ustawodawcę w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest odpłatność za wnoszone do sądów środki prawne. Okoliczności uzasadniające potrzebę przyznania stronie prawa pomocy powinna wykazać – strona.
2) Strona Skarżąca A. K., wnioskiem zawartym w piśmie z 12/12/2017 r. i następnie na formularzu PPF zwróciła się przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych z uwagi na niesprecyzowane okoliczności.
Powodów tych nie wyjaśnił także, pomimo wezwania go o to pismem z 22/12/2017 r., doręczonym (15/01/2018 r. – zpo w aktach sprawy). Strona nie przekazała również wyszczególnionych w wezwaniu dokumentów.
3) Jedyny wymagany na obecnym etapie koszt sądowy, to wpis od skargi w kwocie 100 zł w badanej przez urzędnika sądowego sprawie. Do tego zakresu prawa pomocy, tj kosztów wymagalnych, referendarz sądowy ograniczył rozpoznanie wniosku: sytuacja życiowa Strony może zmieniać się w czasie.
Referendarz sądowy, na tym etapie postępowania, daje wiarę twierdzeniom Strony o subiektywnym przekonaniu o jej nienajlepszej sytuacji życiowej. Brak jednak informacji o szczegółach jej sytuacji życiowej, i to pomimo wezwania skutecznie doręczonego, uniemożliwia przyznanie prawa pomocy w sprawie (actum est de nobis).
- 4) Dlatego, na podstawie art. 243 § 1, art. 245 § 1, § 3, art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a., należy zadecydować jak w sentencji.