Uzasadnienie
W. L. (dalej jako "Skarżący"), złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2014 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] lipca 2014 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie przywrócenia terminu do złożenia zgłoszenia SD-Z2 o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych w drodze spadku po zmarłej K. A..
Następnie pismem z dnia 9 stycznia 2015 r. wniósł o wstrzymanie postępowania podatkowego w sprawie podatku od spadku i darowizn z tytułu nabycia prawa do spadku po zmarłych rodzicach K. A. oraz S. L.. W uzasadnieniu wskazał, iż niezłożenie przez niego w terminie ustawowym deklaracji podatkowej SD-Z2 nastąpiło z powodu błędu pracownika Urzędu Skarbowego W.. Ponadto zwrócił uwagę, że w dniu 30 grudnia 2014 r. doręczone zostało mu postanowienie Sądu Rejonowego dla W. Wydz. Cywilny oznaczone sygnaturą akt [...] z [...] grudnia 2014 r. zmieniające treść dotychczasowego postanowienia z dnia [...] czerwca 2013 r. oznaczonego sygnaturą akt [...]. Końcowo podniósł, że konieczność zapłacenie należnego podatku bardzo dotkliwie pogorszy jego trudną sytuację finansową.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie zaznaczenia wymaga, iż złożony przez Skarżącego wniosek potraktowany został jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, bowiem postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania, co do zasady dotyczy możliwości wstrzymania zaskarżonego do sądu orzeczenia, co nie wyklucza jednak możliwości wstrzymania również i innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Podkreślić należy, że z treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a.") przede wszystkim wynika, iż pierwotnym przedmiotem wstrzymania jest akt, na który wniesiona została skarga (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 1835/10).
Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Wskazać należy, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania.
Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (por. J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis, Warszawa 2004, str. 122). Wykonaniu podlegają akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów.
W tym miejscu wskazania wymaga, że zainicjowane przez Skarżącego postępowanie sądowe dotyczy wyłączenie kontroli legalności postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie przywrócenia terminu do złożenia zgłoszenia SD-Z2 o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych w drodze spadku. A zatem w postępowaniu tym Sąd władny jest ocenić wyłącznie kwestię, czy organy administracyjne zasadnie odmówiły wszczęcia postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych. Zaskarżone postanowienie jest aktem o charakterze formalnoprawnym, który jedynie utrzymuje w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego. Postanowienie to nie obliguje strony skarżącej do jakiegokolwiek działania. W rzeczywistości problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy określonego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Nadto nie kwalifikują się do wykonania wszelkie akty administracyjne odmowne (por. Tadeusz Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 217).
Biorąc po uwagę powyższe, stwierdzić należy, że objęte rozpoznawanym wnioskiem postanowienie ze swej istoty nie podlega wykonaniu, gdyż nie nakłada na stronę żadnego obowiązku, jak również nie przyznaje jej żadnego uprawnienia, jest ono rozstrzygnięciem stricte procesowym. Nie powoduje więc bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ww. ustawy. Wobec tego wniosek nie mógł zostać uwzględniony.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.