Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 listopada 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 3801/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi G. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2013 r., uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego, zasądzając jednocześnie w pkt 2 przedmiotowego wyroku od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz skarżącej kwotę 9628 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowania sąd może dokonać na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a.).
Nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak również z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami.
Stosownie do art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Wskazać należy, że skarżąca w skardze wniosła o zasądzenie kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w punkcie drugim sentencji wyroku z dnia 28 listopada 2017 r. na skutek błędu rachunkowego mylnie oznaczył kwotę należnych stronie skarżącej od organu kosztów postępowania sądowego. Skarżącej należny był zwrot kosztów, na które złożyła się opłata skarbowa w kwocie 17 zł, wpis sądowy w kwocie 2611 zł oraz koszt zastępstwa procesowego pełnomocnika skarżącej będącego doradcą podatkowym w wysokości 7200 zł, a to zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 lit. g rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r., Nr 31, poz. 153). Należne skarżącej koszty wynosiły więc 9828 złotych, a nie jak błędnie wskazano w punkcie drugim rozstrzygnięcia ww. wyroku 9628 złotych.
Powyższy błąd rachunkowy podlega sprostowaniu na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a.