Uzasadnienie
Skarżący P. K. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wskazał, iż jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, samotnie wychowującą dwójkę małoletnich dzieci, utrzymującą się z prac dorywczych (1.500 zł) i zasiłku 500+ (1.000 zł). Wyjaśnił, że matka dzieci nie płaci alimentów - sprawa sądowa jest w toku. Skarżący w okresie od marca [...] r. do października [...] r. przebywał w [...]. Aktualnie mieszka wraz z matką inwalidką, która pobiera rentę inwalidzką w wysokości 1.100 zł. Skarżący nie posiada majątku, zaś do majątku matki zaliczył dom oraz działkę w L.. Przedstawił zestawienie wydatków, wśród których wymienił prąd (200 zł), gaz (250 zł), leki matki (400 zł), obiady dla dzieci w szkole (120 zł), media, Internet (100 zł), obuwie, ubrania i inne (300 zł), koszty związane ze szkołą (200 zł), zobowiązania do spłaty (500 zł). Łącznie stałe wydatki wynoszą 2.070 zł. Skarżący przedłożył zaświadczenie o dochodzie, decyzję uznającą za osobę bezrobotną, postanowienie Sądu o miejscu pobytu dzieci, odpisy skrócone aktów urodzenia dzieci.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie oraz ustanowienie pełnomocnika. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako: "P.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Oceniając wniosek Skarżącego z punktu widzenia powyższej przesłanki referendarz sądowy uznał, że zasługuje on na uwzględnienie.
Z nadesłanych materiałów wynika bowiem, że Skarżący jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Co prawda zadeklarował on, iż uzyskuje dochód na poziomie 1.500 zł miesięcznie, niemniej przy ocenie jego zdolności płatniczych referendarz sądowy miał na względzie fakt, iż źródłem tego dochodu są prace dorywcze. Dochód ten nie ma więc charakteru stałego. Z definicji pracą dorywczą jest bowiem praca trwająca przez pewien krótki czas i nie mająca charakteru powtarzalnego. Dodatkowo na dochód Skarżącego składa się renta inwalidzka jego matki (1.100 zł) oraz pieniądze pochodzące z rządowego programu Rodzina 500+ (1.000 zł). Z przedstawionej kalkulacji kosztów życia wynika natomiast, że suma stałych wydatków (bez wydatków na żywność) wynosi 2.070 zł. Wśród tych wydatków znalazły się takie pozycje jak opłaty za: energię elektryczną, gaz, media, Internet, czy zakup lekarstw, odzieży oraz wydatki na edukację dzieci.
Oznacza to, że osiągany dochód praktycznie w całości przeznaczany jest na bieżące potrzeby czteroosobowej rodziny. W efekcie referendarz sądowy doszedł do wniosku, iż opłacenie kosztów związanych z prowadzeniem niniejszej sprawy wykracza poza możliwości płatnicze Skarżącego. Trudno bowiem oczekiwać, by zrezygnował on z wydatków ponoszonych na żywność, zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych, czy zdrowotnych swoich oraz swoich małoletnich dzieci i matki inwalidki.
W tej sytuacji zasadne jest zwolnienie Skarżącego od kosztów sądowych oraz ustanowienie na jego rzecz adwokata. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.