Uzasadnienie
Skarżąca I. Sp. z o.o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Finansów z [...] października 2016 r. w sprawie o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego.
Sąd, postanowieniem z [...] maja 2017 r., po rozpoznaniu wniosku Skarżącej, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
Skarżąca, pismem z [...] maja 2017 r., złożyła zażalenie od tego postanowienia.
Sąd, zarządzeniem z [...] czerwca 2017 r., doręczonym [...] czerwca 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy), zwrócił się o uzupełnienie braku formalnego zażalenia, tj. sformułowanie wniosku o uchylenie bądź zmianę zaskarżonego postanowienia. Skarżąca została pouczona o terminie siedmiu dni na wykonanie zarządzenia i rygorze odrzucenia zażalenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zażalenie należało odrzucić.
Stosownie do art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.; zwana dalej: "P.p.s.a."), wojewódzki sąd administracyjny zobowiązany jest odrzucić na posiedzeniu niejawnym zażalenie, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Brakiem istotnym jest m.in. nieprzedłożenie w wyznaczonym terminie w odpowiedzi na wezwanie sądu, czego domaga się Skarżąca wnosząca zażalenie – zwłaszcza jeżeli z treści zażalenia możliwe jest wprawdzie wywiedzenie, jakimi intencjami i racjami kierowała się wnosząca zażalenie, lecz nie sposób doszukać się, jakiego działania Strona oczekuje.
Czyniąc powyższe uwagi Sąd ma na względzie postulat, że na gruncie art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. każdorazowo trzeba rozważyć, czy niedopełnienie przez stronę formalnych obowiązków związanych z wniesieniem zażalenia jest na tyle istotne z punktu widzenia usprawiedliwionych celów, jak np. dobro postępowania czy interes wymiaru sprawiedliwości, że uzasadnia uznanie postępowania sądowoadministracyjnego w tym zakresie za niedopuszczalne, a tym samym - odmowę stronie prawa do weryfikacji rozstrzygnięcia sądu I instancji. Sąd wskazuje, że ustawodawca, w art. 176 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (który stosuje się odpowiednio w postępowaniu zażaleniowym) przewidział, że skarżący powinien zawrzeć wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Ten rodzaj i zakres wniosku determinuje zakres aktywności i rodzaj wykonywanej pracy przez Sąd II instancji.
Tym samym, w wyniku niewykonania wezwania doręczonego wraz z pouczeniem o terminie i rygorze, nieznany pozostał zakres oczekiwanej od Sądu II instancji pracy. W konsekwencji, rozpoznawanie zażalenia o niesprecyzowanym żądaniu przez NSA nie wypełniałoby wymogów ekonomiki procesowej i zasady racjonalizacji działań Sądu.
Sąd, w tym stanie rzeczy, odrzucił zażalenie, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.