Uzasadnienie
Skarżąca – D. Sp. z o.o. we wniosku z 16 września 2015 r. wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, precyzując w uzasadnieniu, że wniosek dotyczy zwolnienia od wpisu od skargi.
Postanowieniem z 22 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie sądowe, które następnie podjął postanowieniem z 11 kwietnia 2016 r.
Postanowieniem z 18 kwietnia 2016 r. Sąd odrzucił wniesioną w sprawie skargę.
Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wniesionej przez skarżącą, postanowieniem z 18 listopada 2016 r., sygn. akt II FSK 2220/16 uchylił postanowienie Sądu I instancji.
Postanowieniem z 21 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniesioną w sprawie skargę.
Przyjmując sprawę do rozpoznania referendarz sądowy uznaje, że w okolicznościach niniejszej sprawy, zasadne jest umorzenie postępowania w przedmiocie prawo pomocy z wniosku skarżącej z 16 września 2015 r.
Jak stanowi bowiem art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej – "P.p.s.a."), jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Zdaniem referendarza sądowego, skoro zawarty w skardze wniosek dotyczył zwolnienia od wpisu skargi, natomiast w sprawie – bez wzywania do tej opłaty – skargę odrzucono, rozpoznawanie wniosku we wskazanym zakresie na tym etapie postępowania jest niecelowe. Na skarżącym nie ciąży bowiem aktualnie obowiązek poniesienia jakichkolwiek kosztów sądowych.
Jednocześnie tego rodzaju rozstrzygnięcie nie zamyka skarżącej możliwości ponownego wnioskowania o prawo pomocy. Wniosek ten może być bowiem złożony na każdym etapie postępowania.
Tym samym przyjmując, że rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi stało się zbędne, postępowanie w tym zakresie należało umorzyć.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 249a w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.