Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec Skarżącej - M. J. między innymi na podstawie własnych tytułów wykonawczych o nr [...] i [...].
Pismem z dnia 11 kwietnia 2011 r. Skarżąca jako Zobowiązana wniosła zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne z wynagrodzenia o pracę na podstawie art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015, ze zm., dalej "u.p.e.a.").
Postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. organ egzekucyjny stwierdził uchybienie terminu do wniesienia ww. zarzutów.
Skarżąca w zażaleniu podniosła zarzut, że w tytule wykonawczym organ nie zawarł pouczenia, o którym mowa w art. 27 ust. 9 u.p.e.a., natomiast została pouczona o przysługującej skardze na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub skardze na pracownika organu. Z postanowienia organu wynika jednak, że właściwym i podstawowym środkiem ochrony dla zobowiązanego jest zarzut. Ponowiła również podniesione pismem z dnia 5 maja 2011 r. zarzuty naruszenia przez organ przepisów prawa, na podstawie art. 33 u.p.e.a. wraz z przedstawionym w piśmie z dnia 11 kwietnia 2011 r. uzasadnieniem.
Dyrektor Izby Skarbowej w L. postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r., po rozpatrzeniu zażalenia z dnia 17 czerwca 2011 r. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] maja 2011 r. stwierdzającym uchybienie terminu do wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne, utrzymał je w mocy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 134 w związku z art. 40 § 2 K.p.a. i art. 27 ust.1 pkt. 9 u.p.e.a., art. 54 w związku z art. 33 u.p.e.a. przez jego niewłaściwą wykładnię oraz naruszenie przepisów art. 7 oraz art. 9 K.p.a.
WSA w Lublinie wyrokiem z dnia 7 lipca 2011 r. sygn. akt I SA/Lu 600/11 uchylił zaskarżone postanowienie w części stwierdzającej uchybienie terminu do wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie przedmiotowych tytułów wykonawczych, natomiast w pozostałej części oddalił skargę.
Następnie Dyrektor Izby Skarbowej w L. postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] maja 2011 r. w części stwierdzającej uchybienie terminu do wniesienia zarzutów i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. ponownie rozpatrując wniesione przez Zobowiązaną zarzuty stwierdził, że zostały złożone z uchybieniem terminu.
Po rozpatrzeniu zażalenia złożonego na ww. postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej w L. postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. uchylił w części ww. postanowienie dotyczące zarzutów złożonych na prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] i [...] oraz przekazał sprawę w tej części do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.
W toku dalszego postępowania w dniu 30 stycznia 2013 r. Zobowiązana złożyła zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] i [...], podnosząc, iż wskazane tytuły wykonawcze nie zostały jej doręczone. Organ prowadzący postępowanie egzekucyjne przyjął, że zgłoszone zarzuty stanowią uzupełnienie zarzutów, jakie zobowiązana złożyła w kwietniu 2011 r. i na podstawie art. 27 § 1 pkt 9 w związku z art. 33 i art. 34 § 4 u.p.e.a. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia ww. zarzutów oraz jednocześnie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie złożonych zarzutów i umorzył postępowanie ze względu na bezprzedmiotowość.
Po rozpatrzeniu kolejnego zażalenia na powyższe rozstrzygnięcie Dyrektor Izby Skarbowej w L. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 K.p.a. oraz art.18 u.p.e.a. uchylił zaskarżone postanowienie w zakresie dotyczącym zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...] oraz [...] i przekazał w tej części sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Zobowiązana złożyła skargę do WSA w Lublinie na ww. postanowienie, który to wyrokiem z 19 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Lu 942/13, uchylił postanowienie z [...] czerwca 2013 r. w części utrzymującej w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z [...] kwietnia 2013 r., w pozostałym zakresie skargę oddalił.
Organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] i [...]. Na powyższe postanowienie Zobowiązana złożyła zażalenie z dnia 29 sierpnia 2013 r. do Dyrektora Izby Skarbowej w L..
Dyrektor Izby Skarbowej w L. postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. zawiesił postępowanie wszczęte zażaleniem z dnia 29 sierpnia 2013 r. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] sierpnia 2013 r., do czasu wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie prawomocnego wyroku w sprawie skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] czerwca 2013 r.
Dyrektor Izby Skarbowej w L. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r., podjął zawieszone postępowanie w sprawie postanowienia z dnia [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie oddalenia zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych [...] i [...].
Skarżąca pismem z dnia 9 września 2014 r. wniosła zażalenie, podnosząc iż przedmiotowe tytuły wykonawcze nigdy nie zostały jej doręczone a podpisy na nich się znajdujące są sfałszowane. Oceniła, iż organ ograniczył się przy rozpoznaniu sprawy do zawężonego sposobu rozstrzygania, przeinaczania treści, nierzetelnego badania dowodów i znajdujących się w aktach sprawy dokumentów. Według Strony organy nie respektowały wydawanych przez sądy wyroków i były one bagatelizowane na etapie uchylonego postanowienia i przeinaczone.
Minister Finansów po rozpatrzeniu zażalenia z dnia 9 września 2013 r. na postanowienie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr w sprawie podjęcia z urzędu postępowania zawieszonego postanowieniem z dnia [...] września 2013 r., postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. utrzymał w mocy ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L..
W uzasadnieniu odwołując się do treści art. 97 § i § 2 K.p.a. wskazał, iż po ustaniu przyczyny zawieszenia postanowienie wydane w tym przedmiocie traci swój byt prawny i organ administracji publicznej jest zobligowany do podjęcia zawieszonego postępowania. Organ nadzoru postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. podjął z urzędu zawieszone postępowanie, co skutkowało ponownym uruchomieniem właściwego postępowanie odwoławcze w sprawie zażalenia z dnia 29 sierpnia 2013 r.
Minister zaznaczył, iż Skarżąca nie zgłaszała zastrzeżeń do wydanego w trybie art. 97 § 2 K.p.a. postanowienia, neguje natomiast doręczenie jej tytułów wykonawczych stanowiących podstawę prowadzenia egzekucji do jej majątku, co wykraczało poza zakres prowadzonego postępowania i objęte jest rygorem odrębnego postępowania.
Dodatkowo podniesiono, iż po podjęciu zawieszonego postępowania postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. organ nadzoru wydał korzystne dla Skarżącej rozstrzygnięcie z dnia [...] sierpnia 2014 r., którym orzekł o uchyleniu postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] sierpnia 2013 r., w sprawie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...] i [...] i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia.
W skardze na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła o kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.
Skarżąca zarzuciła między innymi naruszenie obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. Zakwestionowała tezę, iż przyczyna zawieszenia postępowania przestała istnieć, w związku z czym postępowanie to podlega podjęciu z urzędu. W jej ocenie postępowanie dotyczące przedmiotowych tytułów wykonawczych nie powinno zostać zawieszone. Ponadto podniosła, iż wskazana przez organ przyczyna zawieszenia nie była uzasadniona i nie mogła mieć wpływu na wynik sprawy. Końcowo stwierdziła, iż zawieszenie postępowania przekładające się na wstrzymanie biegu terminów kodeksowych narusza jej słuszny interes.
W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga okazała się nieuzasadniona.
Kontroli Sądu podlegało postanowienie Ministra Finansów w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania.
Stosownie do art. 97 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej jako "K.p.a."), gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, organ administracji publicznej podejmie postępowanie z urzędu lub na żądanie strony.
W przedmiotowej sprawie jako przyczynę zawieszenia postępowania wskazano okoliczność określoną w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., a konkretnie to, że rozpatrzenie sprawy i wydanie postanowienia zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd. Wskazano tu na prowadzone przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie postępowanie ze skargi Skarżącej na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Lu 942/13 rozpoznał skargę, o której wyżej mowa. Tym samym ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania i w ocenie Sądu orzekającego w niniejszym składzie, z uwagi na treść art. 97 § 2 K.p.a. koniecznym stało się podjęcie zawieszonego postępowania.
Na marginesie Sąd zauważa, iż rozstrzygnięcie sprawy przed rozpoznaniem skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwarzałoby ryzyko funkcjonowania w obrocie prawnym dwóch postanowień organu w tym samym przedmiocie. Taka sytuacja zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. wywołałaby skutek w postaci nieważności wydanego później postanowienia.
W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270).