Uzasadnienie
Skarżący – Z.K. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Konieczność przyznania prawa pomocy skarżący uzasadnił trudną sytuacją finansową i życiową. Oświadczył, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną. Jedynym źródłem utrzymania małżonków jest renta inwalidzka skarżącego w wysokości 975,34 zł. Żona skarżącego nie osiąga żadnego dochodu. Skarżący wyjaśnił, ze ponoszą z żoną znaczące wydatki na leczenie oraz na opał. Do swojego majątku skarżący zaliczył dom o pow. 50 m² ("użytkowe 30 m² bez wygód") nieruchomość rolną 0,30 A. Skarżący nadesłał również orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z [...] kwietnia 2014 r., z którego wynika, że skarżący jest całkowicie niezdolny do pracy i niezdolny do samodzielnej egzystencji do 30 kwietnia 2016 r.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
Skarżący ubiega się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie oraz ustanowienie pełnomocnika. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej – "P.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Oceniając wniosek skarżącego z punktu widzenia powyższej przesłanki referendarz sądowy uznał, że zasługuje on na uwzględnienie. Z nadesłanych informacji wynika, że jedynym dochodem skarżącego jego żony jest świadczenie w wysokości ok. 1.000 zł (renta inwalidzka plus dodatek pielęgnacyjny). Skarżący jest osobą niezdolną do pracy i samodzielnej egzystencji. Uzyskiwany dochód w całości przeznaczany jest na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych małżonków. W związku z powyższym zasadne jest zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych i ustanowienie na jego rzecz adwokata. Taki właśnie zakres udzielenia prawa pomocy podyktowany jest faktem bardzo trudnej sytuacji materialnej skarżącego oraz brakiem przesłanek ku temu, że w najbliższej przyszłości sytuacja ta ulegnie zmianie.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.