Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 listopada 2017 r. J. P. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – B. z dnia [...] lipca 2017 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w kwocie 5.271,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę wyliczonymi na dzień złożenia wniosku w kwocie 72,00 zł, wynikających z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W.– B. z dnia [...] grudnia 2016 r.
Podczas rozprawy w dniu 23 października 2018 r. reprezentujący skarżącego pełnomocnik oświadczył, że cofa skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: "ppsa") skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ppsa, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zachodzą przyczyny, które nakazywałyby uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne. Zatem wobec skutecznego cofnięcia skargi postępowanie sądowe należało umorzyć.
W związku z powyższym, na mocy art. 161 § 1 pkt 1 ppsa, Sąd postanowił jak w sentencji.