Uzasadnienie
W dniu 8 stycznia 2021 r. F. Kft. z siedzibą na Węgrzech (dalej: "Skarżąca") wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na przekazanie środków zgromadzonych na rachunku VAT
Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 11 lutego 2021 r. wezwano Skarżącą do usunięcia, w terminie 7 dni, braków formalnych skargi pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia (w razie gdyby żądany dokument sporządzony został w języku obcym powinno do niego zostać dołączone tłumaczenie przysięgłe).
Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 5 marca 2021 r. (vide k. 23).
W dniu 16 marca 2021 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej) skarżąca – reprezentowana przez pełnomocnika - przedłożyła żądany odpis z rejestru sądowego wraz z tłumaczeniem przysięgłym. Ponadto w piśmie przewodnim wskazała, że z powodu pandemii COVID-19 nie było możliwe uzyskanie ww. odpisu oraz jego tłumaczenia w terminie wyznaczonym w wezwaniu. Jednocześnie wniosła o uwzględnienie ww. pisma i przesłanego załącznika.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi nieuzupełnienie w powyższym terminie braków formalnych skutkuje jej odrzuceniem, co wynika z treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie strona skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie dokumentu, z którego wynikać będzie umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji spółki wraz z ewentualnym tłumaczeniem przysięgłym w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis ww. zarządzenia skutecznie doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 5 marca 2021 r. Termin do wykonania zarządzeń upłynął z dniem 12 marca 2021 r., zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 p.p.s.a. W tym terminie strona nie uzupełniła braków formalnych.
Dopiero w dniu 16 marca 2021 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej) strona skarżąca uzupełniła ww. brak formalny. Wraz z uzupełnieniem braków formalnych strona skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - wskazała, że z powodu pandemii COVID-19 nie było możliwe uzyskanie żądanego odpisu z rejestru oraz jego tłumaczenia w terminie wyznaczonym w wezwaniu. Jednocześnie wniosła o uwzględnienie ww. pisma i przesłanego załącznika.
Wskazać trzeba, że nadesłane dokumenty nie mogą stanowić o skutecznym uzupełniniu braków formalnych skargi, bowiem zostały nasłane po upływie siedmiodniowego terminu.
Również wniosek strony o "uwzględnienie pisma" bowiem z powodu pandemii COVID19 nie było możliwe uzyskanie ww. odpisu oraz jego tłumaczenia w terminie wyznaczonym w wezwaniu nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Wskazać trzeba, że siedmiodniowy termin wskazany w art. 49 § 1 p.p.s.a. jest terminem ustawowym, który nie może być skracany ani przedłużany. Zatem Sąd nie ma żadnych podstaw by w przedmiotowej sprawie przedłużyć stronie ten termin i przyjąć, że brak formalny skargi został uzupełniony w terminie.
Jeżeli istotnie strona z przyczyn od niej niezależnych nie zachowała terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi powinna wnieść o przywrócenie terminu, co w niniejszej sprawie nie zostało uczynione.
Na marginesie także Sąd pragnie dodać, że nie wydają się prawdziwe twierdzenia pełnomocnika skarżącej, że nie było możliwe uzyskanie odpisu z rejestru sądowego wraz z tłumaczeniem w terminie. Wskazać trzeba, że tłumaczenie poświadczone przedstawione przez stronę zostało opatrzone przez tłumacza datą 11 marca 2020 r. i na tej podstawie można domniemywać, iż zostało sporządzone dzień przed upływem terminu do uzupełnienia braku. W tej sytuacji przyjąć także trzeba, że obiektywnie istniała możliwość wykonania zarządzenia z zachowaniem siedmiodniowego terminu.
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w pkt 1 postanowienia.
Rozstrzygnięcia zawartego w pkt 2 dokonano w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.