Uzasadnienie
Postanowieniem z 30 grudnia 2015 r. referendarz sądowy odmówił Skarżącemu K.L. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Skarżący pismem z 15 stycznia 2016 r. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata lub radcy prawnego.
Zarządzeniem starszego referendarza sądowego z 22 stycznia 2016 r. wezwano Skarżącego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. Skarżący wezwanie wraz urzędowym formularzem PPF otrzymał 12 lutego 2016 r. i pismem nadanym w placówce pocztowej 19 lutego 2016 r. wniósł, na urzędowym formularzu PPF o zwolnienie od kosztów sądowych.
Następnie pismem z 28 stycznia 2016 r. Skarżący złożył sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego odmawiającego przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Postanowieniem z 4 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Wskutek wniesionego zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 1 czerwca 2016 r. oddalił zażalenie na postanowienie sądu pierwszej instancji z 4 marca 2016 r.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270, ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (jak w niniejszej sprawie) obejmuje w myśl art. 245 § 3 P.p.s.a zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Stosownie natomiast do art. 249a P.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
W niniejszej sprawie pismem z 15 stycznia 2016 r. Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata lub radcy prawnego. Natomiast w odpowiedzi na wezwanie starszego referendarza sądowego o złożenie swojego wniosku na urzędowym formularzu PPF, formularz ten złożył, jednakże zmienił zakres swojego żądania i wniósł jedynie o zwolnienie od kosztów sądowych.
Zgodnie z brzmieniem art. 252 § 2 P.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Przepis art. 257 P.p.s.a. stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W niniejszej sprawie Skarżący wprawdzie uzupełnił braki formalne wniosku o przyznanie prawa pomocy i złożył urzędowy formularz PPF, jednakże zmienił zakres swojego wniosku. Skarżący bowiem w piśmie z 15 stycznia 2016 r. wniósł o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, a w urzędowym formularzu PPF wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych.
Zatem wniosek o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego, jako niezłożony na urzędowym formularzu PPF nie mógł zostać merytorycznie rozpoznany i podlegał umorzeniu.
Natomiast w odniesieniu do wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych zawartego w urzędowym formularzu PPF z 23 lutego 2016 r. należy stwierdzić, że jednocześnie toczyło się postępowanie wszczęte wcześniejszym wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych (urzędowy formularz PPF z 28 grudnia 2015 r.). Wskutek rozpoznanego sprzeciwu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 4 marca 2016 r. odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji z 4 marca 2016 r. Dlatego należało uznać, że wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych wszczęty wnioskiem z 23 lutego 2016 r. (urzędowy formularz PPF – k.77) został już rozpoznany.
Z tych względów na podstawie art. 249a i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.