Uzasadnienie
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a, stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym albo zwolnienie od kosztów sądowych lub ustanowienie pełnomocnika (art. 245 § 3 u.p.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, o który wnioskuje strona – tj. zwolnienia od kosztów sądowych - następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje natomiast zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego i następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 245 § 2 u.p.p.s.a.). Zasadą przyjętą przez ustawodawcę w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest odpłatność za wnoszone do sądów środki prawne.
W. S., na formularzu PPF z 4 stycznia 2012 r., zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Poinformował, ze uzyskuje 6 tys zł co miesiąc brutto i ponosi stałe koszty z tytułu kredytów w wysokości 4 tys i 1 tys. zł.
W. S., dalej jako strona lub skarżący, nie nadesłał we wskazanym terminie siedmiu dni, pomimo doręczenia mu wezwania w dniu 17 lutego 2012 r. – co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru dołączonego do akt sądowych (karta 27) – wypełnionego formularza PPF do dnia rozpoznania wniosku.
Referendarz sądowy wskazuje, że jedynym kosztem sądowym wymaganym w sprawie jest 500,- zł należne z tytułu wpisu od skargi do sądu i do tej sumy należałoby, gdyby pełna analiza sytuacji materialnej skarżącego była możliwa, odnieść zdolność wygospodarowania należności z posiadanych przez skarżącego środków. Za brak możliwości zgromadzenia środków wymagalnych z tytułu wpisu od skargi nie można uznać posiadania miesięcznych wpływów w wysokości zadeklarowanej w rubryce 10 formularza PPF, tj 6 tys zł brutto, ponieważ środki te wystarczają na zaspokojenie wymagalnych kosztów sądowych. Wskazane należności z tytułu kredytów nie korzystają z pierwszeństwa zaspokojenia przed należnościami sądowymi, o ile nie są wliczone w koszty działalności gospodarczej, czego referendarz sądowym, z uwagi na niewykonanie jego wezwania, nie mógł zweryfikować.
Wobec tych informacji zadeklarowanych w formularzu PPF, tylko ubocznie referendarz sądowy stwierdza, że niewypełnienie przez skarżącego wezwania referendarza sądowego uniemożliwiło doszukania się okoliczności, z których możnaby wnosić o konieczności zmiany oceny o zdolności strony do wygospodarowania środków finansowych.
Z tych powodów referendarz sądowy zadecydował, na podstawie art. 243 § 1, art. 245 § 1, § 3, art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a., jak w sentencji.
Z tych względów należało zarządzić, jak w sentencji.