Uzasadnienie
Zarządzeniem z 15 marca 2018 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił wniosek K.K. (dalej: skarżący lub strona) o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od koszów sądowych bez rozpoznania.
W uzasadnieniu starszy referendarz sądowy wskazał, że na podstawie zarządzenia z 16 stycznia 2018 r. skarżący został wezwany do złożenia w sądzie podpisanego i wypełnionego wniosku o przyznanie prawa na urzędowym formularzu PPF, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Ponadto wezwano skarżącego do nadesłania dokumentów dotyczących jego sytuacji finansowej i majątkowej.
Wezwanie doręczono skarżącemu 29 stycznia 2018 r., zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Zakreślonym termin w wezwaniu upłynął 5 lutego 2018 r. Skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy.
W związku z powyższym starszy referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania na podstawie art. 257 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a.
Od orzeczenia starszego referendarza sądowego z 15 marca 2018 r. skarżący, w terminie przewidzianym dla dokonania tej czynności, wniósł sprzeciw w którym zarzucił naruszenie art. 257 oraz art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. podnosząc, że skarżący nie został prawidłowo wezwany do uzupełnienia formularza PPF.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.
Treść art. 260 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka, jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3).
Zgodnie natomiast z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74, CBOSA). Niezłożenie wniosku na urzędowym formularzu bądź złożenie go w sposób nieprawidłowy skutkuje tym, że na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a należy wezwać do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W konsekwencji uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 p.p.s.a. W myśl bowiem tego przepisu wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że do skarżącego trafnie i w sposób prawidłowy skierowane zostało zarządzenie z 16 stycznia 2018 r. do złożenia wniosku w prawidłowej formie na formularzu PPF. Skarżący jednak wezwania tego nie wykonał.
W świetle wskazanych okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 257 p.p.s.a. w związku z art. 260 § 1–3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.