Uzasadnienie
Pismem z dnia... grudnia 2006 r. wniesionym w dniu 28 grudnia 2006 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) Skarżący - W. G., działając przez pełnomocnika - adwokata, złożył skargę na decyzję Ministra Finansów z dnia... listopada 2006 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości pieniężnej powstałej w wyniku niezapłacenia kary nałożonej z tytułu nielegalnego użytkowania budynku inwentarskiego.
W rejestrze dochodów budżetowych Sądu do 9 marca 2007 r. nie odnotowano uiszczenia w niniejszej sprawie stałego wpisu sądowego w kwocie 200,- złotych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
Wyrokiem z dnia 7 marca 2006 r., sygnatura akt SK 11/05 (Dz. U. Nr 45, poz. 322) Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z powyższym przepisem, a także z art. 2 Konstytucji RP, przepisu § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, dalej: rozporządzenie Rady Ministrów), zgodnie z którym wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszczano na wezwanie, po przekazaniu skargi sądowi. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego opublikowane zostało w Dzienniku Ustaw z dnia 17 marca 2006 r. i z tym dniem przestał obowiązywać wskazany przepis rozporządzenia Rady Ministrów.
Przedmiotem skargi, wniesionej w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Finansów w przedmiocie odmowy umorzenia kary nałożonej z tytułu nielegalnego użytkowania budynku inwentarskiego. Wydając zaskarżoną decyzję organ nie określał wysokości należności, to uczyniono bowiem w odrębnym postępowaniu, a jedynie badał wystąpienie ustawowych przesłanek jej umorzenia. Tym samym nie można uznać, że przedmiotem zaskarżonego aktu była należność pieniężna, stanowiąca wartość przedmiotu zaskarżenia, o której mowa w art. 216 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że w sprawie niniejszej wartość przedmiotu zaskarżenia ta nie może być określona kwotowo. W rezultacie zastosowania w sprawie nie mógł mieć przepis § 1 rozporządzenia Rady Ministrów, określający wysokość wpisu stosunkowego w postępowaniu sądowoadministracyjnym i stanowiący, że wysokość ta zależy od wysokości należności objętej zaskarżonym aktem.
Skoro zatem w sprawie nie był należny wpis stosunkowy, należało przyjąć, że właściwy jest wpis stały. Kwoty wpisu stałego od skargi do sądu administracyjnego pierwszej instancji oraz od zażalenia na postanowienia tych sądów określają przepisy § 2 rozporządzenia Rady Ministrów, uzależniając ich wysokość od formy prawnej zaskarżonego aktu, a także od jego przedmiotu. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Ministra Finansów nie mieści się w katalogu aktów prawnych, wymienionych w § 2 ust. 1 - ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów. W związku z powyższym zastosowanie w sprawie miał przepis § 2 ust. 6 tego aktu prawnego, zgodnie z którym w sprawach skarg niewymienionych w ust. 1 - 5 wpis stały wynosi 200,- zł. Powyższy przepis przywołał zatem Przewodniczący Wydziału w punkcie IV zarządzenia z dnia 7 lutego 2007 r., którym ustalił wysokość należnego w sprawie wpisu od skargi.
Tymczasem, jak wynika z kontroli rejestru dochodów budżetowych sądu, przy wniesieniu skargi pełnomocnik Skarżącego - adwokat nie wpłacił należnego wpisu stałego. Zostało to potwierdzone oświadczeniem sekretarza sądowego - k... akt sądowych (na odwrocie). Tym samym uznać należało, że w sprawie zachodzi określona w ww. art. 221 p.p.s.a. przesłanka odrzucenia skargi, tj. nieuiszczenie wpisu stałego, któremu skarga ta podlegała.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 221 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.