Uzasadnienie
Pismem z 7 grudnia 2021 r. K.D. (dalej: "Skarżący", "Strona") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję opisaną w komparycji niniejszego postanowienia.
Pismem z 9 lutego 2022 r. Skarżący oświadczył, że jego pismo z 7 grudnia 2021 r. nie stanowi skargi, a jedynie "wiadomość do Sądu".
W związku z powyższym pismem z 9 lutego 2022 r. Skarżący został wezwany o wskazanie w terminie 7 dni, czy cofa skargę wniesioną 7 grudnia 2021 r. do WSA w Warszawie czy też nadal wnosi o rozpoznanie pisma z 7 grudnia 2021 r. jako skargi do WSA w Warszawie. Wezwano Skarżącego o wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia lub innej czynności będącej przedmiotem skargi i określenia naruszenia prawa i interesu prawnego wywołanego wydaniem zaskarżonej decyzji (przyczyn, dla których wniósł skargę), w terminie tygodniowym, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ppsa).
W odpowiedzi na powyższe pismo Skarżący wskazał, że cofa skargę, gdyż zawarł z organem porozumienie w sprawie zobowiązania podatkowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Postępowanie sądowoadministracyjne może być zainicjowane i toczyć się wyłącznie na podstawie skutecznie wniesionej skargi. Za skutecznie wniesioną należy uznać skargę spełniającą wymogi określone w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", lub taką, której braki formalne i fiskalne zostały przez stronę skarżącą uzupełnione w zakreślonym przez Sąd terminie.
Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać:
- 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności;
- 2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy;
- 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W niniejszej sprawie Skarżący w toku postępowania oświadczył, że jego pismo nie stanowi skargi, dlatego też został wezwany do jednoznacznego wskazania, czy wnosi skargę do Sądu i jakiego naruszenia prawa lub interesu dotyczy jego skarga. W odpowiedzi Skarżący oświadczył, że cofa skargę.
Należało zatem uznać, że w przedmiotowej sprawie nie zostały uzupełnione brak formalne skargi, gdyż nie zostały uzupełnione braki formalne skargi.
Wprawdzie skarżący cofnął wniesioną w niniejszej sprawie skargę, zaś stosownie do treści art. 60 p.p.s.a. cofnięcie skargi wiąże sąd, jednakże cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (postanowienie WSA w Opolu z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Op 155/13, LEX nr 1344362).
Następstwem procesowym każdego cofnięcia skargi ze skutkiem prawnym jest umorzenie przez sąd postępowania. Zanim jednak sąd umorzy postępowanie z tej przyczyny, obowiązany jest z urzędu poddać kontroli skuteczność cofnięcia skargi, a także skuteczność wniesienia skargi. Jeżeli skarga zawiera braki uniemożliwiające nadanie jej dalszego biegu, sąd skargę odrzuca a nie umarza postępowanie (B. Dauter (w:) A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 161)
Zatem skarżący mógłby cofnąć skargę, gdyby skutecznie wszczął postępowanie sądowoadministracyjne. Tymczasem skarżący nie nadesłał w zakreślonym w wezwaniu terminie informacji, czy jego pismo stanowi skargę. W tej skarga podlegała odrzuceniu.
Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.