Uzasadnienie
Skarżąca A. S. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych, motywując to trudną sytuacją materialną i dokonanymi zajęciami egzekucyjnymi. Powołała się także na zaległości w spłacie rat kredytowych. Jako źródło utrzymania wskazała umowę o pracę, z której uzyskuje 1.530 zł. Wśród wydatków wymieniła koszty związane z utrzymaniem syna, energię elektryczną, wodę i inne media. Przedłożyła zawiadomienia o zajęciu, kartę wynagrodzeń.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
Skarżąca nie spełniła warunków do przyznania prawa pomocy określonych w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z powyższego wynika zatem, że ciężar dowodu spoczywa na stronie, która wnosi o przyznanie prawa pomocy. Rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy zasadniczo, od tego jak Sąd oceni to, co zostanie przez stronę wykazane. Prawo pomocy może być bowiem przyznane tylko takiej osobie, która rzeczywiście jest w trudnej sytuacji materialnej, a nie tylko twierdzi, że w takiej sytuacji się znajduje.
Strona wnosząca o przyznanie prawa pomocy składa stosowny wniosek na urzędowym formularzu (art. 252 § 2 p.p.s.a.), który ma na celu ogólne zobrazowanie jej sytuacji materialnej. W razie pojawienia się wątpliwości co do przedstawionych w tym formularzu danych Sąd może wezwać stronę do złożenia dodatkowych oświadczeń lub przedłożenia dokumentów źródłowych dotyczących jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Czynności te podejmowane są po to, by umożliwić stronie należyte uzasadnienie i udokumentowanie wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Tymczasem w niniejszej sprawie swoją sytuację finansową Skarżąca w głównej mierze opisała, a nie wykazała. Wiąże się to z tym, że okoliczności na których oparła swój wniosek nie zostały udokumentowane.
Skarżąca nie przesłała mianowicie zeznań podatkowych. Nie udokumentowała wysokości wydatków. Poprzestała jedynie na wskazaniu, iż ponosi "wydatki związane z utrzymaniem syna". Dodatkowo podała, że opłaty za energię elektryczną, wodę i inne media wynoszą "ok. 600 zł". W rezultacie nie wiadomo jakie konkretnie wydatki Skarżąca ponosi i czy osiągany dochód w wysokości 1.530 zł wydatki te jest w stanie pokryć.
Skarżąca nie nadesłała także wyciągów z rachunków bankowych. Ograniczyła się do złożenia oświadczenia, że jej konto osobiste w banku [...] zostało zablokowane. Tymczasem wyciągi takie są niezbędne dla oceny możliwości płatniczych strony poprzez zobrazowanie jakiego rzędu wpływy pieniężne osiąga i w jakich wysokościach następuje ich dystrybucja. Inaczej mówiąc wyciąg bankowy daje rzeczywisty obraz operacji dokonywanych na rachunku (wpływy i obciążenia), a więc przedstawia rzeczywistą płynność finansową jego właściciela.
Nie sposób też nie zauważyć, że gołosłownie brzmi stwierdzenie Skarżącej, iż zalega ze spłatą rat kredytowych w [...]. Poza jej oświadczeniem nie ma dowodu, który potwierdzałby lub uprawdopodabniał ten fakt.
Skarżąca nie wyjaśniła zatem podstawowych okoliczności dotyczących swojej sytuacji majątkowej. Aby bowiem ocenić, czy dla strony wpis w określonej wysokości to dużo czy mało i czy jest ona w stanie go uiścić potrzebna jest pełna wiedza o jej sytuacji. W niniejszej sprawie zdobycie tej wiedzy Skarżąca skutecznie utrudniła.
W tej sytuacji na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.