Uzasadnienie
Skarżący K.K., na urzędowym formularzu PPF, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy.
Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, 21 czerwca 2018 r. wezwał Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez wypełnienie złożonego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF zgodnie z pouczeniem zawartym na jego 4 stronie lub też przez ponowne nadesłanie formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF, jego wypełnienie zgodne z pouczeniem zawartym na jego 4 stronie i odesłanie do Sądu – w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru pismo wraz z formularzem zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącego 9 lipca 2018 r. (k. 70 akt sądowych). Skarżący jednak nie złożył wymaganego formularza wniosku. Wniósł natomiast o przedłużenie 7-dniowego terminu do uzupełnienia braków formalnych formularza PPF.
Zarządzeniem z dnia 26 lipca 2018 r. starszy referendarz sądowy pozostawił wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Pismem z 14 sierpnia 2018 r. Skarżący wniósł sprzeciw na powyższe zarządzenie referendarza sądowego. W sprzeciwie podniósł, że zaskarżone zarządzenie zostało wydane z naruszeniem przepisu art. 257 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Skarżący podniósł, że nie został prawidłowo wezwany do uzupełnienia formularza PPF. Wskazał, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został przedwcześnie pozostawiony bez rozpoznania, gdyż Skarżący pismem z 12 lipca 2018 r. wniósł o przedłużenie terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl art. 260 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") w brzmieniu znajdującym zastosowanie do spraw, w których skargi wniesiono po dniu 14 sierpnia 2015 r., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
W odniesieniu do meritum sprawy Sąd zauważa, że zgodnie z art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Mając na uwadze fakt, że Skarżący nie złożył wymaganego i wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, starszy referendarz sądowy prawidłowo pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Bez wpływu na to rozstrzygnięcie pozostawał fakt złożonego wniosku o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych urzędowego formularza PPF. W orzecznictwie ugruntowany jest bowiem pogląd, zgodnie z którym termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy, jest terminem ustawowym wynikającym z art. 49 § 1 w zw. z art. 252 § 2 P.p.s.a. i jako taki termin ten nie może być przedłużany (por. postanowienie NSA z 11 lipca 2016 r., II FZ 195/16).
Sąd nie dopatrzył się również nieprawidłowości, w podnoszonej w sprzeciwie kwestii wezwania Skarżącego do uzupełnienia formularza PPF. W ocenie Sądu starszy referendarz sądowy prawidłowo wezwał Skarżącego do usunięcia braków formalnych wniosku. Wezwanie zostało też prawidłowo doręczone pełnomocnikowi Skarżącego 9 lipca 2018 r.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 260 P.p.s.a., orzekł o utrzymaniu zaskarżonego zarządzenia w mocy.