Uzasadnienie
Skarżąca – O. Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2013 r. utrzymującego w mocy postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] października 2013 r. nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] lipca 2013 r. określającej wysokość zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za miesiące od grudnia 2007 r. do listopada 2008 r. W skardze zawarła również wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji nieostatecznej Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] lipca 2013 r. W uzasadnieniu wniosku wskazała, iż w razie uwzględnienia odwołania Skarżącej zostałyby od niej wyegzekwowane nienależne świadczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a."), Sąd może wstrzymać w drodze postanowienia wykonanie aktu organu administracji, jeżeli zaistnieją określone w tym przepisie warunki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zaznaczenia wymaga, że nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy tych spośród nich, które takiemu wykonaniu podlegają, a zatem korzystają z przymiotu wykonalności. Podkreślić należy, iż przedmiotem wstrzymania na gruncie art. 61 § 3 P.p.s.a. mogą być tylko akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy.
W rozpatrywanej sprawie Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania nieostatecznej decyzji, wydanej przez organ pierwszej instancji określającej wysokość zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za miesiące od grudnia 2007 r. do listopada 2008 r. w sytuacji, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie organu odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] października 2013 r. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności ww. decyzji.
W ocenie Sądu, skoro zaskarżone postanowienie dotyczy kwestii proceduralnych, nadania rygory natychmiastowej wykonalności decyzji wymiarowej zaś decyzja organu pierwszej instancji odnosi się do kwestii materialnoprawnych, uznać należy, że są to dwie odrębne sprawy administracyjne. Nie zachodzi w takiej sytuacji tożsamość przedmiotowa spraw, dlatego też decyzji wydanej przez Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Osób Niepełnosprawnych nie można uznać za akt, wydany w granicach tej samej sprawy, co postanowienie organu odwoławczego w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności ww. decyzji, będące przedmiotem złożonej skargi.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, nie można orzec o wstrzymaniu wykonania decyzji wymiarowej, wydanej przez organ pierwszej instancji. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. akt I FZ 466/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa. gov.pl).
Na marginesie Sąd wskazuje, iż instytucja nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji wydanej w pierwszej instancji ma na celu umożliwienie wykonania wynikającego z niej obowiązku podatkowego zanim zostanie wydana i doręczona podatnikowi decyzja organu odwoławczego, która stosownie do art. 128 Ordynacji podatkowej jest decyzją ostateczną. Z chwilą wydania decyzji przez organ odwoławczy ustają skutki prawne, jakie wiązały się z wydaniem postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Byt postanowienia o rygorze natychmiastowej wykonalności jest zatem zdeterminowany istnieniem w obrocie prawnym decyzji nieostatecznej, do której postanowienie to się odnosi (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 kwietnia 2011r., sygn. akt I SA/Gd 105/11, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 6 kwietnia 2011r., sygn. akt I SA/Bd 1007/10).
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.