Uzasadnienie
M. S. (dalej: "Skarżący") w dniu 1 stycznia 2012 r. (data stempla pocztowego) zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2011 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej.
Skarżący jednocześnie wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wyjaśnił, że pełnomocnik Skarżącego radca prawny M. K. otrzymał w dniu 25 października 2011 r. zaskarżoną decyzję. Termin do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie upłynął w dniu 24 listopada 2011 r. Skarżący przebywał w tym okresie za granicą i nie było z nim żadnego kontaktu. Pełnomocnik Skarżącego nie mógł sam zadecydować, czy wnieść skargę. Skarżący wrócił do kraju w dniu 2 stycznia 2012 r. Powziął informację o uchybieniu terminu do wniesienia skargi i natychmiast złożył wniosek o przywrócenie terminu na poczcie. Wcześniej nie mógł tego zrobić, ponieważ nie miał możliwości, ze względu brak informacji o doręczeniu zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi. Skarżący poinformował że, pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu M. K. zostało odwołane. W tym stanie rzeczy uznał, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest zasadny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 85 i art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) - dalej: "P.p.s.a.", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 P.p.s.a. W myśl tego artykułu pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Kryterium braku winy, o jakiej mowa w art. 87 § 2 P.p.s.a., stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, iż na profesjonalnym pełnomocniku ciąży obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Dodatkowo, pełnomocnik profesjonalny, jakim jest adwokat lub radca prawny, podlega większym wymaganiom w związku z posiadaną przez siebie wiedzą z zakresu prawa oraz znajomością procedury sądowej (post. NSA z dnia 11 marca 2009 r. sygn. akt I OZ 198/09; post. NSA z dnia 3 marca 2009 r. sygn. akt I OZ 155/09; post. NSA z dnia 9 maja 2006 r. sygn. akt II OZ 468/06).
Sąd uznał, że składając wniosek o przywrócenie terminu w dniu 1 stycznia 2012 r. (data nadania na poczcie) Skarżący dochował terminu określonego w art. 87 § 1 P.p.s.a. Spełnił też warunek równoczesnego dokonania czynności, której termin został uchybiony.
Analiza wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi prowadzi do konkluzji, że wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu Skarżący nie uprawdopodobnił bowiem braku winy w uchybieniu pierwotnemu terminowi do wniesienia skargi.
Jak wynika z wyjaśnień Skarżącego wniesienie skargi po terminie wynikało z faktu, iż pełnomocnik Skarżącego radca prawny M.K. otrzymał w dniu 25 października 2011 r. zaskarżoną decyzję. Termin do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie upłynął w dniu 24 listopada 2011 r. Skarżący przebywał w tym okresie za granicą i nie było z nim żadnego kontaktu. Pełnomocnik Skarżącego nie mógł sam zadecydować, czy wnieść skargę. Skarżący wrócił do kraju w dniu 2 stycznia 2012 r. Powziął informację o uchybieniu terminu do wniesienia skargi i natychmiast złożył wniosek o przywrócenie terminu na poczcie. Wcześniej nie mógł tego zrobić, ponieważ nie miał możliwości, ze względu brak informacji o doręczeniu zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi.
Sąd stwierdza, że na równi z zawinionym działaniem strony traktowane jest zawinienie działającego w jej imieniu pełnomocnika i w związku z tym strona postępowania działająca przez pełnomocnika ponosi wszelkie negatywne konsekwencje jego zaniedbań. Nie tylko więc wina strony, lecz również innych osób, w tym pełnomocnika, gdy pełnomocnik reprezentuje stronę w postępowaniu, czy pracownika wyłącza możliwość przywrócenia terminu.
W konsekwencji powoływane przez Skarżącego okoliczności uzasadniające - jego zdaniem - przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługują na uwzględnienie. Należy bowiem podkreślić, że pełnomocnik Skarżącego jest profesjonalistą i jako radca prawny powinien się spodziewać otrzymania zaskarżonej decyzji. Brak należytej komunikacji pomiędzy Skarżącym a jego pełnomocnikiem – nie może stanowić okoliczności potwierdzającej brak winy pełnomocnika. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko wówczas, gdy pełnomocnik Skarżącego dołożył wszelkiej należytej staranności, aby dokonać czynności procesowej. Okoliczność powoływana przez Skarżącego była przejawem zawinionego zaniedbania, gdyż brak uzgodnienia strategii postępowania obciąża pełnomocnika Skarżącego. Sąd ponownie podkreśla, że pełnomocnik Skarżącego jest profesjonalistą i jako radca prawny powinien się spodziewać otrzymania zaskarżonej decyzji.
Sąd ponadto pragnie wskazać, że Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów, które mogłyby uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Podsumowując powyższe rozważania Sąd stwierdza, iż powoływane przez Skarżącego w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu okoliczności nie uprawdopodabniają braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.
Z powyższych względów, Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 1, § 2 i § 4 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.